[เสียงเปียโนบรรเลง]
[น้ำใส] ถ้าวันนั้น ไม่ติดบีเอ็นเคใช่เปล่า
ตอนนี้อาจจะอยู่ที่โรงเรียนกวดวิชา [เสียงน้ำใสหัวเราะ]
[น้ำใส] อาจจะนั่งเรียน อยู่หน้าคอม แล้วก็แบบ
นั่งฟังติวเตอร์สอนอยู่
ชัวร์เลยค่ะ
หนูคิดว่า ตัวเองต้องเป็นแบบนั้นแน่เลย
[ปูเป้] ก็ถ้าสมมติว่าหนูไม่ได้อยู่ บีเอ็นเค หนูก็เป็นแค่คนธรรมดาที่...
วันๆ ก็ตะแลดแต๊ดแต๋เรื่อยๆ
ขี้เกียจก็ไม่ต้องทำอะไร
นอนเฉยๆ กินๆ นอนๆ เล่นๆ
[ไข่มุก] ถ้าหนูไม่ติด หนูก็คงยอมแพ้ไปเลย
อาจจะไปทำขนมต่อ
หรือว่าไปแบบตั้งใจเรียนให้มากขึ้น ให้จบ อะไรอย่างนี้ค่ะ
[ตาหวาน] หนูก็ห่างหาย จากการแบบ ไปสมัคร
ร้องเพลงอะไรอย่างนี้มาแบบ
ปีสองปีแล้ว เหมือนแบบ มันก็
ตอนนั้นคือหนูวางไปแล้ว
คือหนูวางเรื่องนี้มันไปแล้ว อะไรอย่างนี้ค่ะ
ไอ้ที่มาสมัครบีเอ็นเคนี่คือแบบ
เหมือนมาเริ่มต้นใหม่อีกทีค่ะ
[เจน] จากแต่ก่อนนี้ เหมือนเด็กปัญญาอ่อน
เหมือนโลกนี้เป็นโลกเทพนิยาย
แบบ ทุกอย่างสวยงาม
ทุกอย่างเป็นสีชมพู
แล้ว แต่ว่า
พอเข้ามาปุ๊บ มันก็ต้องมองตามความเป็นจริง
เพราะถ้า
เจนยังอยู่ในโลกเทพนิยาย เจนก็คงจะแบบ...
กระอักเลือดตายไปแล้ว
อะไรงี้
[เสียงเปียโนจบลง]
[เสียงเปิดสมุด]
[เสียงเปียโนไล่สเกล]
(วันที่ศูนย์)
[เต๋อ] ทำไมถึงมาสมัครบีเอ็นเค
[แก้ว] เพราะว่า แม่บังคับมา
ก็คือ
มีคนเดินทาบทามที่มหาวิทยาลัยค่ะ
แล้วเขาก็ให้โบรชัวร์มา
หนูก็ไม่คิดว่าจะมาเพราะว่า
ร้องเต้นไม่ได้อยู่แล้ว แล้วเขาใช้คำว่าออดิชั่น
แล้วหนูรู้สึกว่า
(วันคัดตัว)
[แก้ว] เราจะมาให้อายเขาทำไม ในเมื่อเราทำไม่เป็น อะไรอย่างนี้
แล้วแม่ก็
บอกว่า
ครูสอนเปียโน
หนูก็ต้องไปทำ ตอนบั้นปลายชีวิตอยู่แล้วใช่ไหมคะ
แต่บีเอ็นเค
ถ้าแก่กว่านี้หนูก็ทำไม่ได้แล้วค่ะ
[แก้ว] หนูก็เลยตัดสินใจ มาทำอันนี้ก่อน เพราะว่า
ไม่ทำตอนนี้จะทำตอนไหน ก็ไม่รู้เหมือนกัน
มันอาจ มันก็เป็น ครั้งเดียวในชีวิตเรา
[เสียงเปียโนไล่เสียงต่ำลง]
[เสียงเปียโนไล่เสียงขึ้น]
[ซัทจังพูดกลั้วหัวเราะ] เอาจริงนะ หนู ตอนออดิชั่น
คือตอนที่เห็น ว่ามีออดิชั่นบีเอ็นเคปุ๊บ
หนูงงเลยว่าแบบ
บีเอ็นเคมาจากไหนอะไรแบบนี้
เฮ้ย บีเอ็นเคมาจากญี่ปุ่นนะเว้ย อะไรอย่างนี้
แล้วคือแบบ หนูเป็นคนที่ชอบอนิเมะ
หรืออะไรญี่ปุ่นๆ อยู่แล้ว ก็เลยแบบ
[เสียงจิ๊ปาก] ลองดูก็ได้
ชอบเอเคบี48 ค่ะ [เสียงหัวเราะแห้งๆ ]
แค่นั้นเลย
[เฌอปราง] เฮ้ย สาวน้อยมุ้งมิ้ง เฮ้ย ร้องเพลงเพราะด้วยอะไรงี้
แล้วเราก็ศึกษา อ่าน ดูวิดีโอ ดูนู่นดูนี่ของเขา แล้วก็เริ่มแบบ
เฌอชอบคอนเซ็ปต์มัน
แล้วเหมือนหนูไปเจอคอนเซ็ปต์ว่า
คอนเซ็ปต์ของวงคือสาวข้างบ้าน
แล้วก็ไปเจอแฟนคลับว่าแบบเนี่ย
คนที่เขาเข้ามาตอนแรกๆ ที่เป็นรุ่นพี่เอเคบีอะค่ะ
เขาไม่ เขาไม่ได้สมบูรณ์แบบ มาตั้งแต่แรกอะไรอย่างนี้
หนูก็ เอ๊ย คิดว่านี่อาจจะเป็น ทางของเราหรือเปล่า อะไรอย่างนี้
[เสียงเปียโนดังเป็นจังหวะ]
[เสียงเปียโนสดใส]
[เต๋อ] แต่เหมือนคุณก็เกิดมา เพื่อสิ่งนี้อยู่แล้วเปล่า เอาจริงๆ
[เสียงน่ารัก] ก็นิดหนึ่ง
[เสียงเต๋อและอรหัวเราะ]
ไม่งั้นไม่มาอยู่จุดนี้หรอกค่ะ [เสียงดีดนิ้ว]
[เสียงเต๋อหัวเราะเบาๆ ]
เอาจริงต้องขอบคุณหม่าม้าเพราะว่า
หม่าม้าให้หนูเต้นตั้งแต่อนุบาลหนึ่ง
[อร] อยู่กับเวทีมาตลอดอย่างนี้
จำได้ช่วงนั้นความจำสั้น ก็จะแบบ
นั่งก๊อบท่าเพื่อน เต้นบนเวทีนะคะ แบบ
คือรู้แค่ว่าฉันต้องอยู่
อยากอยู่บนเวที ฉันอยากเต้น
แค่นั้นน่ะ ไม่ได้คิดอะไรมากเลย
อยากขึ้นมาเต้น อยาก...
ใส่ชุดสวยๆ คือ
เจนอยากที่จะทำอะไร ที่เป็นกลุ่ม กับเพื่อน
[เจน] อยากที่จะแบบ ไปด้วยกันอะไรอย่างนี้ คือ
ความจริงเจนชอบอะไรที่
เพราะเจนดูคลิป แล้วเจนรู้สึกว่ามัน
คิระคิระ แบบ ดูแบบเปล่งประกาย
ดูแบบวิ้งๆ อะไรอย่างนี้
[เจน] แล้วเจนก็ชอบเพลง ชอบการเต้น ชอบ...
ชอบลักษณะวงแบบนี้ค่ะ
[เปี่ยม] ซีเรียสนะคะ แบบ
มันเป็นความฝันอีกอย่างหนึ่ง ใช่ไหมล่ะ ที่แบบ
[เปี่ยม] หลายๆ คนก็อยากเป็น ซึ่งเปี่ยมก็อยากเป็นเหมือนกัน
ใช่
ซีเรียสถึงขั้น แม่ทำห้องซ้อมให้ที่บ้าน
[เสียงหัวเราะ]
ไม่ใช่ความฝันของหนูคนเดียว
เหมือนเป็นความฝันของที่บ้านด้วยค่ะ
[ไข่มุก] เหมือนแม่หนูเขาไปดูแบบ
อาจารย์ที่เขาแบบ นั่งฌาน แบบปฏิบัติธรรมอย่างนี้อะค่ะ
[ไข่มุก] พอเขาเห็นรูปหนูปุ๊บ
เขาก็บอกว่า เออ โตขึ้นน่ะ
จะได้เป็น
ดารา อะไรอย่างนี้
[พูดกลั้วหัวเราะ] เหมือนแม่หนูก็เชื่อมาโดยตลอด
[ไข่มุก] ว่าวันหนึ่งหนูก็จะ เป็นคนที่มีชื่อเสียงใช่ไหมคะ
ก็เหมือน หนูก็
แบกความฝันของแม่ไว้ด้วย อะไรอย่างนี้ค่ะ
[เสียงเปียโนดังคลอ]
[จิ๊บ] ตอนนั้นน่ะ บีเอ็นเคมันก็ยังเป็นรุ่นแรกอยู่
เรายังไม่รู้ว่าแบบ บีเอ็นเคเขาต้องการอะไรจากเราบ้าง
เราต้องทำอะไรให้
[จิ๊บ] เขาประทับใจ เขาถึงจะยอมรับเรา อะไรอย่างนี้
คือสกิลด้านร้องก็พอมีบ้าง พื้นฐาน
แต่ถ้าพูดถึงเรื่องเต้นน่ะ คือไม่ได้เลย
[จ๋า] แบบไม่ได้จริงๆ
เหมือนกับว่า
ตอนนั้นคิดว่าเราเป็น
เด็ก...
โคตรธรรมดาเลย [ก่อนหัวเราะ]
ที่...
วันๆ คงแบบได้แต่เรียนอะไรอย่างนี้
หนูว่าหนูก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ สักอย่างเลยนะ
ด้านอะไรนะ เรื่องเรียน หนูก็ไม่ได้เรียนเก่งแบบ
[น้ำใส] ถึงพี่เฌอ อะไรอย่างนี้
เรื่องเต้นก็ไม่ได้เก่งเท่าปัญ
เรื่องร้องเพลงก็ไม่ได้เก่งเท่าจิ๊บ
หรือพี่ตาหวาน อะไรแบบนี้
หนูก็ไม่มีเรื่องที่ เพอร์เฟกต์เลยสักอย่าง
[จ๋า] ก็รู้สึกว่า
เออ ถึงแม้หนูจะเต้นไม่ได้เลย หนูว่า
ถ้าหนูมีความพยายาม มันก็น่าจะได้อยู่
ไม่มี [เสียงหัวเราะ]
[เสียงหัวเราะขำขัน]
หนูเป็นคนที่ไม่ค่อยพยายามพี่
[เสียงหัวเราะ]
[เต๋อ] นี่ขัดกับ คอนเซ็ปต์วงตั้งแต่แรกเลยนี่
[เต๋อหัวเราะ] ใช่
[ปูเป้] เอ้ามา บีเอ็นเค
นิยามของบีเอ็นเคคืออะไร
คือ พวกเราขายความพยายาม อย่างนี้ หนูก็แบบ
[เสียงหัวเราะ]
[พูดกลั้วหัวเราะ] หนูควรทำยังไงวะ
[เสียงเปียโนจบลง]
[มิวสิค] เราแค่ชอบจริงๆ นะ มันเป็นคำพูดเดียว คือแค่ชอบ
ตอนแรกก็
ถึงจะบอกว่าไม่ชอบวงการบันเทิง แต่เราชอบบีเอ็นเคอะค่ะ
เราชอบเอเคบีอย่างนี้
ก็เลยทำทุกอย่างนี้
แล้วก็กล้าโดดลงมาแค่เพราะคำว่าชอบ
อืม
ก็คิดอยู่นานมาก พ่อก็แบบ
คิดดีๆ นะ เนี่ย
เรียนเอาสบายๆ อะ ดีอยู่แล้ว
จะไปทำงานหนักอีกนะ เนี่ยหนูก็แบบ
อืม
แล้วสัญญามันหกปี
หนูแบบ... [เสียงถอนหายใจ]
ชีวิต ต้องมาทำอย่างนี้หกปีเลยเหรอ
[เสียงเปียโนบรรเลง]
[ปัญ] หกปีนี่
มึนไปประมาณ 20 วินาทีเลยค่ะ แบบ
หกปี แบบ หนูจบปริญญาโทอะ
อะไรอย่างนี้ แต่ปัจจุบันนี้ ไม่น่าจะจบนะครับ
เพราะว่าดร็อปแล้วดร็อปอีก [เสียงหัวเราะ]
ก็ยังพักอยู่ค่ะ ยังพักการเรียนอยู่
ก็เรียนแนวจีอีดีนี่ล่ะค่ะ ยังคงสอบเทียบ
แต่ก็ไม่ได้ไปเรียนสักเท่าไร
เพราะว่าทำงานด้วย เวลานอนเองก็แทบไม่มีด้วย
ก็เลยเลือกที่พักไปก่อนดีกว่า
อืม
จุดนั้นก็คือ
เฌอจำได้เฌอมีแฟนมาก่อนเข้าวง
[เฌอปราง] แล้วก็
เราก็มองว่า เออเราจะทำตรงนี้เนี่ย
มันก็เป็นโอกาสที่ไม่กี่คนจะได้ทำ
แล้วเราไม่อยากทิ้งโอกาสไป
เราจะทำเต็มที่
เราได้รับโอกาสมาแล้ว
เราก็อยากลุยกับมันให้เต็มที่ อะไรอย่างนี้
เราก็เลยตัดสินใจที่จะ เออ
บอกเลิกกันไหม อะไรอย่างนี้ เออ
[เฌอปราง] พอมันคือการเลิกจริงๆ มันก็ โอ้โห ร้องไห้เหมือนกันนะ
ร้องไห้เหมือนกัน
[มิวสิค] มันพูดยาก เพราะหนูเองก็
คือหนูรู้สึกว่า หนูให้กับบีเอ็นเคเต็มร้อยมากเกินไป
แบบ เราไม่เผื่ออะไรไว้เลย
แต่หนูก็มั่นใจไง ว่าวงนี้มันจะอยู่กับเราไปอีกนาน
[มิวสิค] หนูว่ามันก็คุ้ม ที่จะเสี่ยงนะ
[ผู้ชาย] เบอร์ 35 ครับ
[เสียงปรบมือ]
[เสียงเปียโนบรรเลง]
[ผู้หญิง 1] ไปขวาหน่อย นั่นแหละค่ะ [เสียงหัวเราะ]
[ผู้ชาย 1] อีกทีนะครับ
[ผู้ชาย 2] หนึ่ง สอง สาม
[ดนตรีสดใส]
[เสียงกรี๊ดดีใจ]
[เนย] เพื่อนที่สนิท
หนูว่าในบีเอ็นเคตอนนี้
ในบีเอ็นเคอะ สนิทที่สุดแล้ว
หนูแทบจะไม่มีเพื่อนข้างนอกแล้วนะ
คือแบบ เพื่อนในมหาวิทยาลัย ยังไม่สนิทเท่าในบีเอ็นเคเลยตอนนี้
เพราะว่า อยู่ด้วยกันบ่อยมาก
แล้วก็เจอเรื่องอะไร ด้วยกันมาเยอะมากๆ
[นิ้ง] ใช่ค่ะ
จะค่อยๆ คือตอนแรกเราเข้ามาเนอะ
แบบ เพื่อนๆ 30 คนน่ะ ต่างคนต่างมาแล้วแบบ
เราไม่รู้หรอกว่าคนนี้จะเป็นยังไง
คนนี้จะนิสัยยังไง คนนี้จะแบบรักเราไหม
แต่ด้วยความ พอแบบอยู่ไปนานๆ น่ะ
อยู่ไปเรื่อยๆ คือทำให้เรารู้แบบ
รู้จักแก่นของแต่ละคนจริงๆ
ก็ทำให้เราแบบ เรารักเขามากขึ้น
อย่างน้องเราก็อยากจะ ปกป้องเขามากขึ้น
เราไม่อยากออกจากวง เพราะว่าเราอยากอยู่ปกป้องน้อง
เราอยากอยู่แบบอยู่กับเพื่อน เราอยากอยู่กับพี่ อะไรอย่างนี้ค่ะ
เหมือน
เพื่อนในวง
หนูรู้สึกว่า
เมมเบอร์ที่เขาคัดมา
[ไข่มุก] เป็นเมมเบอร์ที่แบบดู
เขาเรียกว่าอะไร สมวัย
เหมือน ถึงแม้ว่าจะอายุเท่ากัน
แต่เราไม่ได้แข่งกันโตค่ะ
ใช่ๆ เพราะว่ามีคนที่
เหมือน...
ใกล้เคียงกับเรา ไม่ใช่แค่...
[ไข่มุก] คนเดียว แต่มันหลายคนน่ะ
แบบคนที่สนใจอะไรคล้ายๆ เรา ก็มีเหมือนกัน
ก็เหมือนมีคน ก็รู้สึกดีใจที่
มีคนชอบอะไรคล้ายๆ เรา อะไรอย่างนี้
ตอนเริ่มนี่รู้จัก
แบบทีละคนสองคน แล้วก็แบบไปนั่ง
แบบซ้อมเสร็จ เขาจะมีทานข้าวกันตอนกลางคืน
กินข้าวอะไรกันอย่างนี้หน้าห้องซ้อม
[โมบายล์] หนูก็แบบ สนิทจากคนหนึ่ง ก็สนิทสองคน
แล้วทีนี้ก็แบบ ไปกินข้าวด้วยกันอะไรอย่างนี้
ไปนัดเที่ยววันอื่นได้
ไปชวน...
ชวนไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน อะไรอย่างนี้
เหมือนมันสนิทกันไปแล้ว มันก็คุยกันทุกเรื่อง
[เสียงหัวเราะ] สวัสดีค่ะ
[เสียงกรี๊ด]
[เสียงปรบมือ]
มิลินๆ
[เฌอปราง] เฌอไม่ได้สนิทกับใครเลย
เอาจริงๆ แล้ว
[เต๋อ] เป็น...
เมมเบอร์เป็นเพื่อนสนิท
- หรือเป็นคนร่วมงาน - เป็นน้องสาวค่ะ
[เฌอปราง] เมมเบอร์คือคนที่ทำงาน และเป็นน้องสาว
เพราะฉะนั้นบางที มันมีการทำงาน
เวลาทำงาน เราก็ไม่ได้สนิทกับคนทำงานทุกคน
แต่เราคุยได้ เราเข้าหาได้
เรา มันเหมือนมันมีบางอย่างเกิดขึ้น
[เฌอปราง] แต่ด้วย บางทีมันก็มีประเด็นที่ว่า
เฌอก็เอนเอียง
ในความรู้สึกเฌอนะ เฌอเอนเอียงกับใครขนาดนั้นไม่ได้
เพราะเฌอต้องเป็นตรงกลางเรื่องงาน
คือเป็นคนต้องยุติธรรมในระดับหนึ่ง ในการตัดสินใจบางอย่าง
มันจะมีคำว่าหน้าที่การงานอยู่
กับความ ความรู้สึกอยู่
ที่มันก็เป็นกับทุกคน ที่เกิดขึ้นตลอดเวลา
[เต๋อ] เพราะเรารู้สึกว่า เราเป็นหัวหน้า เป็นกัปตัน
มันก็มีอยู่
ซึ่งเราก็ต้องการ งานที่ดีที่สุดเช่นกัน
บางอย่างเราก็ต้องบังคับเขาให้ทำ
แต่เราก็เข้าใจอารมณ์เขา
[เฌอปราง] ถ้าเรื่องความสนิท อันนั้นมันคือแต่ละคน แต่แบบ
ทุกคนมันไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกัน แบบคลิกกันตลอดเวลา
แต่เราทำงานด้วยกันได้ เราอยู่ด้วยกันได้
เราเฮฮาสนุกสนานด้วยกันได้
เสมอ
[ดนตรีสดใสสนุกสนาน]
(วันที่หนึ่ง วันฝึกซ้อม)
[ปัญ] พอเซ็นสัญญาเสร็จปุ๊บ ถ่ายนู่นนี่นั่นเสร็จ
เขาจะมีพักประมาณห้าวัน แล้วก็เริ่มซ้อมวันแรก
อืม
[ภาษาญี่ปุ่น] สมัยตอนที่
ฉันเพิ่งเข้าเอเคบี48
ก็ยุ่งทุกวันเลยค่ะ
[จ๋า] ต้องเต้นตั้งแต่
เช้า เก้าโมงอะไรอย่างนี้ บางวัน
บางวันก็มีเช้าแปดโมงด้วย แบบ
มันตั้งแปดชั่วโมง เก้าชั่วโมง
ที่เราอยู่ตรงนั้นแล้วแบบเหนื่อยมาก
[จ๋า] เหมือนแบบ เหมือนฝึกทหารเลยแบบ ต้องมาออกกำลังกายอย่างนี้
เพิ่มความแข็งแรงให้ร่างกายอย่างนี้
หนูก็เลยรู้สึกแบบ เหนื่อยจังอะไรอย่างนี้ค่ะ
[จ๋า] มันก็มีบ้าง
[เสียงต่อยและเตะ]
[ปูเป้] คือ อย่างช่วงแรกๆ เหมือนแบบ
มันก็จะมีคนที่แบบ
[ลากเสียงยาว] หูย
อย่างนี้ คือแบบ หือ
[ปูเป้] ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ
[ดนตรีฮึกเหิม]
ในเมื่อเรามาเป็นบีเอ็นเคแล้ว
ก็รู้สึกว่า คนจะดูถูก
ประมาณว่าแบบ เด็กไทยไม่เก่งอย่างนี้
ก็เลยอยากให้มันเป๊ะ
ถึงแม้ว่าเวลามันจะมีน้อยนิด
[ผู้ชาย] มา บิดเอวมา ฮึบ เตะขวา
ดี [เสียงตีระฆัง]
[เสียงถอนหายใจ]
แต่ก่อนสมมติหนูเต้นฮิปฮอป มันไม่ต้องยิ้มเยอะ
มันก็แค่แบบ เก๊กหน้าดึงๆ หน่อย
[เสียงคนดูกรี๊ด]
[เพลง "FIRE" โดย BTS]
แต่ตอนนี้มันต้อง
ไอตะกัต ยิ้มตลอด
[ปัญ] ก็ฉันดีใจที่ได้เจอเธอ
แล้วหนูก็รู้สึกขนลุกตัวเอง สมัยตอนแรกๆ นะคะ
ขนลุกแบบ [ทำเสียงขนลุก]
อะไรอย่างนี้ แต่ว่า แบบ ไดสึกิดะ
อ๊ะ ต้องวิงก์อะไรอย่างนี้ หนูรู้สึกแบบ
[ปัญทำเสียงขนลุก]
[ปัญ] เขินมาก สมัยก่อนหนูไม่กล้าทำ
เหมือนเรารู้นะว่าท่อนนี้ ถ้าจะเต้นสวยขึ้นมันต้องบิดตูดออกไป
แต่เราไม่กล้า อายตัวเอง
เพราะว่าเราไม่เคยมาก่อน พอเห็นตัวเองในกระจกแล้วบิดตูด
[ปัญ] เพราะด้วยความที่ เราเต้นแบบ เอ๊ยๆ มาก่อน
แต่ว่าพออยู่ไปเรื่อยๆ ก็เต้นทุกวันจนมันก็
อือ ทำก็ได้วะ [เสียงหัวเราะ]
มันจะได้เต้นสวยขึ้นสักที อะไรอย่างนี้ค่ะ
[ภาษาญี่ปุ่น] เวลาท่องเนื้อไทย
ก็จะท่องจำ
เหมือนเป็นคาถาค่ะ
ก็จะลองพูดที่บ้าน
♪ ถึงแม้จะเศร้าๆ อาจมีเรื่องราวหมองหม่น ♪
♪ โปรดรู้เอาไว้ว่าในตรงนี้ ยังมีพวกเราทุกคน ♪
[มิโอริ][ภาษาญี่ปุ่น] เขียนเป็นคาราโอเกะแล้วจำ
ทำหลายอย่างค่ะ ฟังแล้วจำ ดูแล้วจำ
[รินะ][ภาษาญี่ปุ่น] ไม่มีคำว่าทำไม่ได้ค่ะ
มีแต่ต้องทำเท่านั้น
[จ๋า] เหมือนเราชอบ ชอบที่จะเต้น
เพราะว่า เพราะเราชอบ มันแบบน่ารัก มันง่าย
มันแบบ เป็นเสียงเพลง เป็นความสุขอะไรอย่างนี้
แต่พอมันต้องมา ออกกำลังกายสร้างกล้ามเนื้อด้วย
มันก็เลยรู้สึกว่าแบบ เออ ไม่ค่อยสนุกแล้วอะไรอย่างนี้ค่ะ
[แก้ว] เขาต้องการ สร้างซิกซ์แพ็กให้เด็กทุกคน
แล้วหนูก็
มันหนักเกินไปแล้วนะคะ อันนี้จะสร้างทำไมคะ อะไรอย่างนี้
[แก้ว] แต่หนูก็ต้องทำตามครูค่ะ
หนูก็ต้องสร้างซิกซ์แพ็กไปกับเขาด้วย
[เฌอปราง] ยืด
ประมาณนี้นะคะ
อันนี้คือเป็นการ
เขาบอกว่าเป็นการลดต้นขา
[ปูเป้] อื้อ คือ
หนูแบบ...
[เสียงถอนหายใจแล้วหัวเราะ]
มันจะมีฟีลแบบ เมมเบอร์ก็จะแบบ
ช่างมันเถอะ เอาได้แค่ไหนแค่นั้น ปล่อยๆ ไปเถอะ
หนูก็ แต่หนูคิดว่าแบบ
จะปล่อยได้ยังไง ในเมื่อเวลาออกไป คนด่า
[เจนนิษฐ์] คนโดนด่าก็คือเราเว้ย ไม่ได้โดนด่าที่แบบว่า
เอ่อ ซ้อมน้อย
หรือว่าเขาไม่ได้ด่าบริษัท ที่ทำไมไม่เอาเด็กมาซ้อมอะไรอย่างนี้
เขาไม่ได้ด่าครู
แต่เขาด่าเรานี่แหละ ว่าทำไมถึงเต้นไม่พร้อม
[ผู้ชาย] กลุ่มสามขึ้นบนเวทีเลย ด่วน
กลุ่มสามขึ้นเวทีด่วนครับ
[ผู้หญิง 1] กลุ่มสามขึ้นเวที
[ผู้ชาย] แล้วทุกคนมายืนหน้าเวที ดูบล็อกกิ้งครั้งสุดท้าย
- [ผู้หญิง 2] เฌอปรางเท่าปัญไหมคะ - [ผู้หญิง 3] คนกลางดูดีๆ นะ
- แยกซ้ายขวาด้วยนะ - [ผู้หญิง 2] ขึ้นมา
[ผู้หญิง 3] คนเป็นเซ็นเตอร์
ไม่ยืนทับกันนะคะ
ต่อไป เอาเลยค่ะ
นั่งตรงๆ ค่ะ
[ตาหวาน] หนูรู้สึกว่า มันก็ยากตรงที่เราต้องแบบ
ผลัดแบบ ฝึกเรื่อยๆ ทำเรื่อยๆ
จนมันไม่รู้ มันดีแค่ไหน
มันดีพอหรือยัง อย่างนี้ค่ะ มัน...
บางทีมันก็
เหนื่อยอยู่เหมือนกัน แบบว่า เฮ้ย
แบบบางทีก็โดนว่า อะไรอย่างนี้ค่ะ มันก็จะแบบ
นี่เราทำแบบสุดแล้วนะ
แต่เขาก็ยังว่ามันไม่ดี อะไรอย่างนี้ค่ะ
[ตาหวาน] มันก็เหนื่อยตรงนั้นด้วย
ทำไมชอบไปหลบหลังตรงนั้น
- ไข่มุกอย่าไปยืนสิ อยู่ข้างหน้าลูก - [ตาหวาน] แล้วก็
แล้วก็จะมีความกดดัน อย่างที่หนูบอกไปว่า
ใครจะได้เป็น 16 คน แล้วเราก็มานั่งคิดกันนะว่า
[ตาหวาน] เออใคร ใครจะมีสิทธิ์ได้บ้างนะ อะไรอย่างนี้
(ระบบการเลือกเซ็มบัตสึ 16 คน)
[ดนตรีตึงเครียด]
[ปัญ] เซ็มบัตสึของพวกเรา บีเอ็นเค48 มันก็
ในแต่ละซิงเกิลจะมี 16 คน
[ปัญ] ที่จะได้เป็นคนตัวหลัก
เหมือนตัวจริง ในสนามฟุตบอลอย่างนี้ค่ะ ขึ้นไปโชว์
แล้วเซ็มบัตสึคือคนที่
เวลาไปโปรโมตก็จะได้ถ่ายปก
ถ่ายนู่นนี่นั่น ก็จะได้พื้นที่สื่อเยอะขึ้น
แล้วสมมติเป็นพรีเซนเตอร์อย่างนี้ สมมติยาโยอิ
เขาจ้าง เขาก็จ้างทั้งหมด เซ็มบัตสึ 16 คน
จะเป็น เรียกง่ายๆ คือเป็นคนที่ ได้รับโอกาสมากกว่า
ในซิงเกิลนั้น ในการโปรโมตครั้งนั้น
ก็ ระบบนี้มันก็
เรียกว่ายังไงดี มันไม่ใช่ ไม่แน่นอนเสมอไป
ไม่ใช่ว่าคนนี้ติด 16 คน แล้วจะติดตลอดไป
[ปัญ] มันก็มีการปรับ ผลัดเปลี่ยน ไปเรื่อยๆ ในทุกๆ สามเดือน
ก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ก็คือทุกคนมีโอกาสได้มาเป็นเซ็มบัตสึ
ถ้าคุณพยายาม แล้วก็ได้กระแสที่ดี
(ซิงเกิล: ปี 2017 ถึง 2018 อยากจะได้พบเธอ)
(คุกกี้เสี่ยงทาย)
(วันแรก)
[อร] มีนะคะ อย่างการเลือกงาน ใดๆ ก็ตาม หรือว่า
ลูกค้าจะเห็นหรือว่า เพราะถ้าวงเป็นที่รู้จักมากขึ้น
คนก็จะมาเพ่งเล็ง ว่าคนไหนคือตัวท็อปของวง
คือมันก็จะแบบ มันก็หมายถึง
เงินเพิ่มขึ้น ประสบการณ์เพิ่มขึ้น
ค่าความดังเราเพิ่มขึ้น คือมัน
อันนี้คือแฟ็กต์ ความจริงเลย ง่ายๆ
คือมันก็จะแบบ ไปไหนคนรู้จักมากขึ้น
พร้อมใช้งานมากขึ้น ถ่าย โดนถ่ายแบบ โดนอะไรอย่างนี้
คือมันจะแบบ มันจะมาทันทีค่ะ
คือแบบไม่อยากทำให้ ปะป๊ากับแม่ผิดหวัง ว่าแบบว่า
ก็อุตส่าห์เข้ามาแล้วอะเนอะ
[จ๋า] ก็ต้องทำให้ดูแบบ อุ๊ย เรามีอะไร
ดูมีพัฒนาการ ดูทำให้เขาภูมิใจว่า
อ๋อ เนี่ยลูกติดเซ็มฯ นะ ก็โอเคใช่ไหม
แต่ถ้าไม่ติด หนูก็ไม่รู้ว่า จะเข้าหน้ากับป๊ายังไง แบบ
จะไปบอกป๊ายังไงว่าแบบ
โห ขนาดขอปะป๊าเข้ามาก็ยากแล้ว
แล้วยังจะทำไม่ได้อีก มันก็แบบ
รู้สึกผิดหวังนะถ้าตอนนั้นไม่ติด
ครอบครัวหนูนะคะ มีความสุขที่ได้ เห็นหนูอยู่บนเวที 16 คนค่ะ
อยากให้เห็นว่าก่อนตั้งใจ ที่มาอยู่บีเอ็นเคจริงๆ ค่ะ
หนูจะเป็นศิลปินค่ะ และหนูจะไม่หยุดแค่นี้เท่านั้น
หนูจะทำให้เต็มที่ หนูจะทำให้ดีที่สุด
หนูจะต้องเป็นบีเอ็นเค ต้องเป็นเซ็นเตอร์ที่ดีให้ได้ค่ะ
[เต๋อ] แล้วก่อนหน้านั้นเครียดไหม
ว่ามันจะแบบ จะติดไม่ติด จะติดไม่ติดตลอดเวลาไหม
ก็เครียด เพราะว่ามีตั้ง 30 คนแน่ะ แบบ
ทุกคนก็
[จ๋า] ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่ก็เป็นคู่แข่งกันใช่ไหมล่ะคะ
[ดนตรีตึงเครียด]
(ซิงเกิลที่หนึ่ง)
(อยากจะได้พบเธอ)
[เต๋อ] อะไรคือสิ่งที่มิวสิค ต้องปรับตัวกับมันมากที่สุด
ที่ไม่ใช่ร้อง ไม่ใช่เต้นเหนื่อย
อืม ก็ความสัมพันธ์ กับเมมเบอร์ในวงมั้งคะ
เพราะว่าเราเองก็เป็นเพื่อนกัน และเราก็เป็นคู่แข่งกัน
มันปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว
เราอาจจะแข่งกับตัวเอง
แต่สุดท้ายสิ่งที่เราต้องหวัง ไปที่จุดเดียวกัน
ก็คือการเป็นตำแหน่งสูงสุด คือเซ็นเตอร์
[มิวสิค] มันแบบ ทุกคนจะบอกว่า ก็แข่งกับตัวเองไปสิ
คือมันเป็นเรื่องที่ คนนอกไม่สามารถเข้าใจได้
อือ เป็นเรื่องที่แบบ มันแข่งขันกันภายในของเมมเบอร์
ค่อนข้างมืดหม่นหน่อยๆ [เสียงหัวเราะ]
หนูจะให้ทุกคน เห็นถึงความพยายามของหนู
ถ้าคุณครูเลือกหนูตอนนี้
หนูมั่นใจว่าคุณครูจะ ไม่มีวันผิดหวังที่เลือกหนูค่ะ
ที่เข้ามาตอนแรกเลยเป้าหมายของหนู
ทุกคนน่ะพี่ หนูว่า ไม่ทุกคนจริงเหรอ หนูว่า
ก็ต้องอยากเป็น เซ็นเตอร์อะไรอย่างนี้ล่ะค่ะ
ใช่ ก็เป้าหมายก็คือเซ็นเตอร์
อือฮึ
คือพวกหนูก็รักกันนะ
รักกันแบบ รักกันในมุมมองของเมมเบอร์
[มิวสิค] แต่ว่าภายในลึกๆ แล้ว มันก็ต้องหวังแบบเป้าหมายเดียวกัน
คือเราเองก็อยาก ทำให้แฟนคลับเราภูมิใจ
เพราะงั้นเราเลยต้องพยายามไปให้จุด ทำตำแหน่งสูงสุดสักครั้ง
อย่างน้อยอยู่ในวงสักครั้ง
คนก็ต้องอยากเป็นเซ็นเตอร์ ซิงเกิลหลักสักครั้งหนึ่ง
อยากได้แบบขึ้นชื่อว่าเป็นเซ็นเตอร์
ของเพลงไหนสักเพลง สักครั้งหนึ่งอยู่แล้ว
[อร] ไม่ใช่ใครหลายคน จะได้มาเป็นศิลปินได้ง่ายๆ
หรือว่าเป็นดาราได้ง่ายๆ
เพราะหนูเคยแบบ ผ่านการเป็นตัวประกอบมาก่อน
แสดงนิดหน่อย อะไรอย่างนี้ คือ
ก็รู้เหมือนกันว่าแบบ
โนเนมจริงๆ [เสียงหัวเราะ]
การที่มันแบบ
การที่โนเนมแล้ว มันน่ากลัว
[อร] มันน่ากลัวสำหรับหนู
มัน...
มันมีตัวประกอบที่มันเป็นฟีลแบบ
คือหนูก็เคยสงสัยดาราว่า
ทำไมเขามาสายจัง ทั้งที่ตัวประกอบมาเช้าเลย
แล้วคือแบบ พอหนูได้ หนูก็เลยเคยไปถามผู้ใหญ่อย่างนี้
ผู้ใหญ่เขาบอกว่า ก็ตัวประกอบก็อยู่เฉยๆ ไปเถอะ
[เสียงหัวเราะแห้ง]
ก็เขาดารานี่ ก็เขาตัวเมนหลัก
เดินไปเดินมา ไม่ต้องคิดมาก
เราก็แบบ
อ้าว ฉันก็ถือว่าเป็น... [เสียงหัวเราะ]
ตัวประกอบก็ถือเป็นนักแสดงเปล่าคะพี่
คิดในใจไม่กล้าเถียง ก็จะแบบ หนูก็ โอเค
การที่มันแบบ
การที่โนเนมแล้ว มันน่ากลัว
มันน่ากลัว สำหรับหนู
การที่แบบ ไม่เป็นที่จดจำ
มันน่ากลัว หนูก็เลยคิดว่ามันเป็น...
แค่ความฝันของหนูแล้วกัน อะไรอย่างนี้
[อร] ก็เก็บไว้ในใจลึกๆ ตั้งแต่เด็กอะไรอย่างนี้
มัน หนูไม่รู้หรอก ว่าเขาเลือกจากอะไร
เพราะฉะนั้นเราก็ต้องพยายาม ทำให้เต็มที่ทุกอย่าง แบบ
เวลาซ้อมก็ต้องทำเต็มที่
ต้องไม่ให้เขาเห็นว่าเราเหนื่อยนะ
ไม่ให้เขาเห็นว่าแบบ เอ๊ย ตรงนี้เราทำไม่ได้แล้ว
พยายามทำอยู่ตลอดเวลา
พัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา เผื่อแบบ
แบบ เราทำอะไรได้ก็จะทำตรงนั้น เพราะเผื่อแบบ
จะเป็นเกณฑ์ในการตัดสิน ให้เขาเลือกเราอะไรอย่างนี้ค่ะ
จริงๆ แล้วพี่จ๊อบเขาก็พูดเลยนะคะ ว่าใช้เกณฑ์อะไร
ก็คือหนึ่งคือยอดไลก์ สองคือ...
[ปัญ] การร้องการเต้น ความเหมาะสมอะไรอย่างนี้ค่ะ
(บีเอ็นเค48 เริ่ม)
(#บีเอ็นเค48 #รุ่นที่หนึ่ง #เริ่ม)
เราอะ ก็คือเรายังไม่ได้เป็น วงที่โด่งดังมากขนาดนั้น
การเล่นโซเชียล เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มีคนแบบ
มาติดตามวงบีเอ็นเค48 มากขึ้น อย่างนี้ค่ะ
ก็ต้องยอมรับว่า มันจะช่วยทำให้วงไปได้ไกลมากกว่านี้
ตอนนั้นมันก็ออกสื่อน้อย อย่างนี้อะค่ะ
มันก็มีแค่ช่องทางนั้นเท่านั้น
ที่แบบแฟนๆ จะรู้จักเราและแฟนๆ จะมาสนใจเรา แล้วก็มาติดตามเรา
แล้วเขาก็นับ นับตรงนั้นน่ะ
เป็นหลัก ในการที่จะวัดความนิยมค่ะ
อย่างแรกเขาก็ดูจากยอดผู้ติดตาม ไอจีและยอดเฟซบุ๊กค่ะ
(ยอดไลก์และติดตามสูงสุด 16 อันดับ)
[มิวสิค] เขาจะทำเป็นแบบแยกเลยว่า
ไอจีเท่าไร ยอดเฟซบุ๊กเท่าไร ช่วงนั้นทำแบบนั้นเลย
ก็รู้สึกกดดันแปลกๆ
เครียดแปลกๆ มันเหมือนแบบ
เหมือน อยู่ๆ ก็เหมือนแบบ
มีอะไรสักอย่างขึ้นมาบังคับ ให้เราต้องแข่งกับเพื่อน
มันแบบ มันไม่ได้ บังคับขนาดนั้นแต่ว่า
มันให้เห็นตัวเลขอะ อือ
มันเหมือนแบบไล่จี้ตามมา นู่นนี่นั่น
ก็เลยเครียด เครียดในช่วงแรก
ใครจะติดเซ็มฯ บ้าง 16 คนนั้นน่ะ
แล้วคือตอนนั้นต้องมานั่งคุย
คนนี้ติดแน่เลยๆ
ถ้านับเราไปด้วยจะมี จะครบ 16 ไหม
มานั่งแบบ มานั่งเม้าท์ [เสียงดีดนิ้ว]
จะมีคนนี้ไหมวะ หรือว่าจะมีคนนี้
คือแบบ คือตอนนั้นยังไม่รู้อะไรเลย
รู้แค่ว่าพี่เฌอติดแน่ๆ เพราะเป็นกัปตัน
[อร] คือมันแค่นั้นจริงๆ อะไรงี้
ใช่ค่ะ เราคิดว่าเป็นหนึ่งในงาน
การทำโซเชียลสำหรับเฌอนะ เฌอถือว่ามันเป็นงาน
[เฌอปราง] เป็นงานที่ เราจะติดต่อแฟนคลับ
อืม
ระวังหมดอะค่ะ การโพสต์รูป การลบ การค้นหาในอินเทอร์เน็ต
การจ้างคนภายนอก ทุกอย่าง เฌอเช็กทั้งหมด
[เสียงหัวเราะ]
เฌอเช็กตลอดเวลา ลึกขนาดไหน ไปถึงใครบ้างอะไรยังไง
คือเฌอเช็กหมดแล้ว เฌอรู้ว่าทำไมต้องโพสต์ทุกวัน
แล้วก็แบบ
มิวสิคติดแน่ๆ ดูๆ ดูญี่ปุ่น
[มิวสิคเลียนเสียงพิคาชู]
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[ตาหวาน] แต่พอมาเห็นงี้ มันก็เลยฉุกคิดได้ว่า
เออ มันก็ต้องมีคาแรกเตอร์ บ้างนี่หว่า อะไรอย่างนี้ค่ะ
เออ มันก็ต้องมี เขาเรียกว่าอะไร จุดขาย
จุดที่เป็นลูกเล่น ของเราบ้าง ไม่งั้นก็
อยู่นิ่งๆ เฉยๆ ก็แค่นี้ไป อะไรอย่างนี้
มันก็ไม่มีอะไรที่เป็นจุดน่าสนใจ อะไรอย่างนี้ค่ะ
แต่เรื่องคาแรกเตอร์ ก็น่ากลัวเหมือนกันนะ
เพราะว่า
ช่วงแรกๆ อะ เหมือนเขา พยายามที่จะบอกเราว่า
เราคือน้องของเอเคบีนะ
เราต้องเป็นอย่างนี้ คือแบบ ประมาณว่าเราต้องติด เรา...
เราอาจจะคิดไปเองทั้งวงแหละ ว่าเราต้องติดภาพรุ่นพี่มา
ต้องน่ารัก ต้องใสๆ
ต้องแบบ ต้องน่ารัก คือต้องแอ๊บแบ๊วอะไรอย่างนี้
จะเห็นว่าแรกๆ ทุกคนพยายามแอ๊บแบ๊วหมด
[น้ำใส] พยายามที่จะทำตัวน่ารัก
(บันทึก)
แรกๆ นี่คือคิดแคปชั่นกัน ครึ่งชั่วโมงนะคะ
บางคนนี่แบบ พิมพ์ค้างไว้อะ
[ตาหวาน] แล้วก็เซฟไว้ แล้วก็ไปทำอย่างอื่นก่อน
เพราะคิดอะไรไม่ออกแล้ว
รู้สึกสมองตันมาก ต้องปล่อยมันไปก่อนแล้วก็กลับมาใหม่
แล้วก็หนูจำได้ว่าหนูอะ
คิดไว้ว่าจะลงตอน ประมาณเจ็ดแปดโมงเช้า
[เสียงเข็มนาฬิกา]
[ตาหวาน] คิดแคปชั่นไม่ออก
ก็ต้องปล่อยมันไว้
ลากยาว รูปนี้กว่าจะได้ลงสองทุ่มค่ะ
จริงๆ หนูแบบ เฮ้ย คิดไม่ออกจริงๆ
หนูแบบใช้เวลาจริงๆ ตอนแรกๆ คือมันยังปรับตัวไม่ได้
มันยังไม่ชินอะไรอย่างนี้ค่ะ
[ตาหวาน] ก็มีแบบ
คือเราอะ หนูก็เขียนลงไปแหละ ที่หนูอยากจะเขียน
หนูก็ปรับคำบ้าง ที่ พวกที่
ตอนนั้นหนูก็ไม่แน่ใจ หนูก็จะไปดู ส่วนใหญ่หนูจะดูพี่เฌอ
[เสียงหัวเราะ] เพราะว่า
เหมือนพี่เฌอเขา เหมือนเขาคลุกคลีอยู่กับอะไรแบบนี้
เขาเหมือนเขาจะรู้ว่า ต้องโพสต์แบบไหนค่ะ
อย่างแบบ พี่เฌอเขาจะพูดแบบ
[ตาหวาน] วันนี้ ได้ไปกินนี่มาแล้วค่ะ
อะไรประมาณอย่างนี้ หนูก็จะแบบ
เอ๊ะ ทำไมต้องไปกินนี่มาแล้วค่ะ อะไรอย่างนี้
เฮ้ย ต้องขนาดนี้เลยเหรอ
เพราะว่าตอนหนูมีไอจีอันเก่าคือ
รูปก็นานๆ ลงที ลงทีก็อีโมจิอันเดียว
หรือบางทีก็ไม่มีแคปชั่นไปเลย
แล้ว พอมาที่นี่
หนูก็ โห มันต้องขนาดนี้เลยสินะ
หนูก็เลย จัดหนักจัดเต็มครับ
[ปัญ] เขียนมาโคตรยาวเลย
วันนี้ถ่ายรูปมาสี่รูปค่ะ
แบบ แต่ไม่รู้จะชอบรูปไหนดี ทุกคนมา...
อะไรอย่างนี้ค่ะ
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[แก้ว] ก็คือก่อนเดบิวต์อะ
แฟนคลับก็จะเจอเราแค่ในรูป
แล้วหนูก็จะพิมพ์แคปชั่นน่ารักๆ แบบ
[แก้ว] แบ๊วๆ แล้วก็
เวลาไปออกสื่อก็จะทำตัวน่ารัก เด็กๆ
[แก้วหัวเราะ]
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[จิ๊บ] จริงๆ แล้วอะ หนูอะ
คิดว่าตัวเองอะ
ไม่ได้...
มาสายแบ๊วอะ แบบไม่ได้เข้ากับความแบ๊วอะไรเลย
แล้วก็แบบ ไม่ได้ชอบความแบ๊วด้วย
อย่างเช่น แบบ จะให้แบบ ทำท่าแบบ [เลียนเสียงแมว]
อะไรอย่างนี้ หนูก็แบบ ไม่ทำอะ
แบบมันดูมุ้งมิ้งอะ มันแบบ ไม่ชอบอะ
หนูอะเป็นคนที่เพื่อนน่ะเรียกว่า
เป็นไอเท็มน่ารักๆ ค่ะ
[ผู้ชาย] สี่ ห้า หก
[ไข่มุก] หนูแทบจะ ซื้อตู้เสื้อผ้าใหม่
หลังจากมาอยู่ในบีเอ็นเค48
[ไข่มุก] เพราะว่าแต่ก่อน หนูไม่แต่งตัวตะมุตะมิเลย
ทั้งๆ ที่หนูชอบมาก
แต่พอมาอยู่บีเอ็นเค48 เหมือนเขาต้องการความแตกต่างค่ะ
หนูก็เลย เอ้อ นี่แหละ ตัวหนู
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[มายด์] เหมือนกับว่า เรียกว่ายังไงดี
คือมันก็สำคัญนะ เต้นร้องอะ
แต่ว่าตอนนี้ คนที่ดังส่วนใหญ่ เขาเป็นคนที่แบบว่า
มีฉายา
มีสิ่งที่คนอื่นสามารถ เอาไว้เรียกได้ว่าแบบ
พูดถึงคำนี้ปุ๊บ จะนึกถึงหน้าคนนี้ทันที ซึ่งมันแบบ
- [มายด์] ตอนนี้หนูยังทำมันไม่ได้ - อุ๋งๆ
อยากกินก๋วยเตี๋ยวเว้ย
ตบไหม
[เสียงหัวเราะ]
[ซัทจัง] มีคนถูกใจเพจสองพันแล้ว
- [ลากเสียงยาว] อุ๊ย - เฮ้ย อะไรอะ
- [ซัทจัง] อะไร - [น้ำหอม] อิจฉาอะ
[จิ๊บ] ฆ่าทิ้งแม่ง
ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองนะคะ หนูคิดว่าแบบว่า ถ้าหนู
ได้ก็คงแบบ
ที่เกือบท้ายๆ มั้ง อะไรอย่างนี้
เพราะตอนนั้นคือมันมี คนที่มาแรงมากแบบ
[ตาหวานจิ๊ปาก] [ตาหวาน] โหแบบ เปี่ยมงี้แบบ
เปี่ยมจีกุหลาบไฟอย่างนี้ แบบ
หนูโดนเพจน้องขยี้ [เสียงเปี่ยมหัวเราะแห้งๆ ]
[เสียงแจ้งเตือนคอมเมนต์]
[เปี่ยม] ใช่ ก็เลยแบบ ตอนนั้นเลยมีกระแสมาก
กระแสแบบ วู้ อะไรอย่างนี้ [เสียงแจ้งเตือนคอมเมนต์ดังรัวๆ ]
[เต๋อ] ซึ่งตอนนั้นเรารู้สึกว่า
เอ๊ย ฉันติดแน่นอน
ระดับนี้แล้ว อะไรอย่างนี้
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[ตาหวาน] แล้วคือเหมือนวงเรา
มันแข่งขันตลอดเวลาค่ะ
เราจะอยู่กับที่ไม่ได้ ความนิยมเราจะ
อยู่ไปเฉยๆ หรือตกลงไม่ได้ เหมือนเราก็ต้อง
ทำให้มันเพิ่มขึ้นๆ ไปเรื่อยๆ ในทางของเราอะนะคะ
[เสียงชัตเตอร์]
[ปูเป้] มั่นใจว่า หนูจะติดซิงเกิลแรก
[เสียงหัวเราะ]
คือตอนนั้นมั่นใจเลยว่าแบบ
[ปูเป้] ยังไงตัวเองก็ต้องติด หนึ่งในสิบหกคนแน่ๆ
เพราะว่าความนิยม มันก็อยู่อันดับสูงอยู่งี้
หนูก็คิดว่า ยังไงก็ติด [เสียงหัวเราะ]
แต่ว่าสิ่งที่หนูจะสู้คนอื่น ไม่ค่อยได้ก็คือฐานแฟนคลับ
หนูก็เลยคิดว่า
แทบจะไม่ค่อยได้หวังเลย เพราะว่า
[เนย] ก่อนจะเลือกอะ เราก็มานั่งไล่ๆ กันอยู่แล้วแหละว่า
ใครในความคิดเรา ที่น่าจะติด 16 คนบ้าง
[เสียงสูดจมูก] ซึ่งมันร่อยหรอมาก
ที่จะมีชื่อเราติดในช่วงแรกๆ
แบบ เหมือนมันมีอีกครึ่งหนึ่งที่
อยู่...
ต่ำกว่าหนูอะ
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[น้ำหนึ่ง] ตอนช่วงแรก หนูค่อนข้างสับสนว่าหนูจะเป็นแบบไหน
เพราะว่าเหมือนตอนเปิดตัวมาครั้งแรก
ก็คือแบบไม่มีคนพูดถึงหนูเลย
[เสียงสั่นเครือ] แล้วแบบ เราก็เลยคิดแบบ เอ๊ะ หรือว่า
เราไม่ได้เป็นไทป์ของแฟนคลับวงนี้ หรือเปล่า อะไรอย่างนี้อะค่ะ
[ภาษาญี่ปุ่น] ถ้ามองกว้างๆ ทั่วทั้งโลก ถ้าพูดว่าไอดอล
ก็จะนึกถึงภาพของเด็กผู้หญิง น่ารักที่มาเต้น ร้องเพลง ใช่ไหมคะ
แต่กับเอเคบีนั้น ถึงไม่ได้มีคาแรกเตอร์ที่น่ารักๆ
แต่คาแรกเตอร์ที่ตลกๆ ก็สามารถเป็นเซ็มบัตสึได้
แต่เหมือนกับ คน...
พวกเราแบ๊วเกิดจาก
หนึ่ง พอเราเปิดตัวออกไป
ความนิยมของคนที่ทำแบ๊วมันสูงมาก
คนที่ออกมาเขา คน...
ความภาพแรกที่ดูคือคนดูจากหน้าตา
แล้วจากความสามารถที่เราฝึกกันมา
ที่เก็งว่าใครจะขึ้นท็อป กลับไม่ท็อปเลย
เพียงเพราะไม่ได้แบ๊วอะ
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[มายด์] เพราะว่าตอนแรกหนูจะตั้งใจ
แบบเรียนเต้น เรียนร้องมากอะไรอย่างนี้
ซึ่งพอมาหลังๆ เหมือนมันรู้ตัวว่าแบบ
เราควรจะมีคาแรกเตอร์ มากกว่าการที่จะแบบว่า
เต้นหรือร้องเก่ง
ความพยายามไม่พอ ต้อง...
[ดนตรีหม่นหมอง]
เอาหน้าด้วย ให้เขาเห็นว่า [เสียงหัวเราะ]
คือพูด คือพูดไม่ถูก คือ
ทุกคนมันก็มีความพยายามค่ะ แต่แค่คิดว่า
แต่ไม่ได้ทุกคน ที่เขาจะเห็นว่าคนนี้แสดง
จนบางทีอะ
มี้เห็นหนูว่าหนูเครียดใช่ไหมคะ มี้ยังพูดเลย
มันตอนนั้น หนูจะพูดได้ไหมคะ ที่มันแบบว่า มันจะมีแบบ
ซื้อยอดติดตามหรืออะไรอย่างนี้อะค่ะ
ถึงขนาดแม่ถามเลยนะคะว่า เอาไหม ซื้อไหม
(เรตราคาการซื้อยอดผู้ติดตาม)
[ตาหวาน] แต่หนูบอกว่า ไม่เอา มันคือแบบ
(รับเพิ่มไลก์ เพิ่มผู้ติดตามอินสตาแกรม)
มันไม่ยุติธรรมอะ มันแบบ มันไม่โอเค
มันไม่โอเคแบบว่า ใช้แบบความเป็นเรา
ความสามารถเราที่จะทำให้ ความนิยมเราขึ้นไป
มากกว่าที่เราจะแบบ ไปซื้อมันมาดีกว่าค่ะ
ตอนนั้นก็เลยแบบ ไม่ซื้อ
[เสียงจิ๊ปาก]
มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับแบบ แค่เราอะ แบบเราควรจะ
เก่งกว่านี้ หาตัวเองได้มากกว่านี้ด้วย
คือเราควรจะแบบว่า
[เสียงจิ๊ปาก]
[มายด์ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้]
[มายด์] พี่
[เสียงมายด์หายใจแรง]
[มายด์] หนูปวดหัว [เสียงมายด์ถอนหายใจ]
คือมันมีประโยคหนึ่ง ที่คุณพ่อบอกไว้ว่า
ถ้าเกิดว่าหนูไม่ติด เซ็มบัตสึไอตะกัตตะ
จะให้หนูออก
แล้วคือ
อันนั้นเป็นครั้งแรก ที่หนูร้องไห้หนักมาก
แบบหนักแบบ
หนักจนแบบทุกคนไม่เคยเห็น หนูหนักแบบขนาดนี้มาก่อนน่ะ
[ดนตรีหยุด]
[ซัทจัง] คือถ้าไม่ติดหนูก็แบบว่า
โอ๊ย หนูคงต้องแบบทำใจออกอะ
[เสียงกลองเป็นจังหวะ]
[เต๋อ] วันประกาศเป็นไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อย
วันประกาศผลคือตอนนั้นตอนเช้า
ทุกคนไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นจะประกาศ
แล้วก็ พอแบบ
เห็นคุณครูแต่ละคนมา
โอ้โห แต่งชุดมาสวยกันเลย
หนูก็แบบ อืม น่าจะใช่แล้วล่ะ
[ปูเป้] แบบ อ้าว เห็นผู้บริหารเดินมาแล้วอย่างนี้
ใส่ชุดสูทใส่อะไรเรียบร้อย หนูแบบ
อือ โอเค ประกาศก็ประกาศวะ
แล้วเขาก็
ให้ออกไปทีละคน
[ปูเป้] ให้ออกไปพูดความรู้สึก อะไรอย่างนี้ใช่ไหม
ซึ่งตอนนั้นน่ะ หนูก็ไม่รู้ว่าหนูจะพูดอะไร
เพราะว่าก็เป็นคน
กลางๆ ที่ได้พูด ซึ่งคนแรกๆ เขาก็พูด
ร่ายยาวไปหมดแล้วอย่างนี้
หือ ซึ้งเศร้ามากแบบ
[ปูเป้ทำเสียงเหมือนร้องไห้] หนูเป็นเด็กหลังห้อง หนูแบบ
หนูโดนครูดุ หนูพยายามมาก
หนูออกกำลังกาย หนูอย่างนู้น หนูอย่างนี้
หนูแบบ ขอบคุณบีเอ็นเค
ขอบคุณผู้บริหาร ที่ให้หนูมาอยู่ตรงนี้ หนูก็แบบ
[เสียงพ่นลมหายใจ]
หนักใจมาก [เสียงหัวเราะ]
[พูดกลั้วหัวเราะ] ไม่มีอะไรจะพูด
ที่จริงเฌอเหนื่อยมาก
- อยู่ตรงนี้... - [ปูเป้] ประกาศเรียกไป
ขึ้นไปบนเวทีทีละหกคน
แล้วก็
เหมือนพี่จ๊อบก็ยืน อยู่ข้างๆ ใช่ไหม เป็นพิธีกร
(กรุงเทพ ประเทศไทย ตั้งแต่ปี 2017)
[ปูเป้] ซึ่งแบบตอนนั้นแบบ [ทำเสียงตกใจ]
ทีละคน
ตอนแรกอะ นึกว่า เขาเรียกไปหกคนน่ะ คือแบบ
หูย หกคนนี้ติดเหรอวะ อะไรอย่างนี้
อ๋อ ไม่ใช่ เรียกไป
แล้วก็ไปเลือกตรงนั้นอีก หนูแบบ
จะยุ่งยากซับซ้อนอะไรขนาดนั้นวะ
[เสียงหัวเราะ]
แค่นั่งลุ้นอยู่ตรงเก้าอี้
ก็ลุ้นจะตายห่าอยู่แล้ว ยังจะเอาไปลุ้นบนเวทีอีกอย่างนี้
[เสียงเต๋อหัวเราะ]
[เต๋อ] คือยิงทีละคนเลยอะไรอย่างนี้
[ปูเป้] เออ คือยิงทีละคนเลยแบบ อ้าว
เรียกชื่อพร้อมบอกด้วย ว่าหนูเป็นคนอย่างนั้น
หนูอย่างนี้ๆ อย่างงั้นนะ อย่างนี้
[ปูเป้] พูดชมแทบตาย
อะ เสียใจด้วยนะ หนูไม่ผ่าน เนี่ยหนูก็แบบ
[เสียงกลองเร่งจังหวะขึ้น]
ถึงเซตหนู หนูว่าเซตหนูอะพีกสุด
คือตอนเรียกชื่อขึ้นไปอะ
หนูก็ดูแล้ว
ในเซตหนู อืม น่าจะผ่าน
คือแบบ เหมือนแบบ ดูแล้วน่าจะแบบ
อืม คนนี้อาจจะไม่มั้ง
คนนี้ อืม ห้าสิบห้าสิบ คนนี้ เอ๊ อาจจะไม่ผ่าน
แบบ แล้วก็แบบ ไล่มาๆ อืมเนี่ยน่าจะผ่าน
[เสียงปูเป้หัวเราะ]
[ปูเป้] พวกหนูทั้งหกคนไม่ผ่านนะครับ ขอแสดงความเสียใจด้วย หนูแบบ
[เสียงกลองหยุดลง]
[เสียงปูเป้หัวเราะ]
- คือตอนนั้นหนูแบบ - [เต๋อพูดกลั้วหัวเราะ] ไปทั้งแผง
ไม่ผ่านทั้งหกคนเลย หนูก็แบบ
[กลั้วหัวเราะ] โห
สติลอยเลยแบบ เอ๋อ [เสียงหัวเราะ]
แบบไม่ผ่านทั้งหกคนเหรอ แบบ
แบบ ดูแบบ อืม หกคน
หกคน อืม
อืม เราไม่ติดแล้ว อะไรอย่างนี้ก็แบบ
เฮ้อ ร้องไห้
แบบตอนนั้นคือหนัก แบบร้องหนักมาก อะไรอย่างนี้ อืม
[ซัทจัง] คือไม่มีใคร ร้องไห้หนักเท่าหนูอะ
แบบ อุ๊ย ทำไมหนูร้องไห้ หนักขนาดนั้นเหรอ หรือว่าหนูดีใจ
ดีใจที่ได้ติดเซ็มฯ ไอตะกัตตะ
เพราะไม่งั้น หนูก็ไม่ได้อยู่จุดๆ นี้หรอก
[ปูเป้หัวเราะ] เหมือนแบบคนอื่นขึ้นไป
แบบประกาศอะไรต่อ หนูแบบไม่สนแล้วกู หนูแบบ
อะไรวะ [เสียงหัวเราะแห้ง]
เหมือนแบบ ปิ้ว แบบ
เอ๊ะๆ [เสียงหัวเราะ]
[พูดกลั้วหัวเราะ] เอ๊ะ มันต้องมีอะไรผิดไปแน่ๆ
มันต้องมีอะไรที่ผิดพลาดไปแน่ๆ หนูคิดอย่างงั้นเลย
แต่อะ สรุปเขาก็ประกาศไป ครบหมดแล้ว 16 คน หนูก็แบบ
[ปูเป้] เอ๊ [เสียงปูเป้หัวเราะ]
[ปูเป้] ทำไมวะ อย่างนี้
(ซิงเกิลหนึ่ง อยากจะได้พบเธอ)
(มิวสิค เซ็นเตอร์)
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[ดนตรีเหงา]
[ไข่มุก] อืม ทุกคนก็ช็อกเหมือนกัน
คิดว่าปูเป้จะติด
แต่ว่าในเมื่อ...
[ไข่มุกเสียงสั่น] มันมีแค่ 16 ที่นั่ง มันก็...
มันน้อยไปสำหรับเมมเบอร์ 30 คนนะ
[ไข่มุก] มันเหมือนจะเยอะนะ 16 คน
สำหรับคนนอกมองเข้ามาว่าแบบ
เฮ้ย วงอะไรมีตั้ง 16 คน
ร้องเพลงแบ่งท่อนร้องกันยังไง
แต่ว่าพอมาเป็นบีเอ็นเค เหมือนพอมาเป็นเมมเบอร์อะ
เรารู้ว่าเรามี 30 คน
ความรู้สึกของเรา 16 คนมัน...
แค่ครึ่งเดียวเอง อะไรอย่างนี้
พอรู้ว่าไม่ติด หนูก็โทรไปบอกแม่
แม่ เอ่อ ซิงเกิลแรกหนูไม่ติดนะ
โอ๊ย จะร้องไห้ [เสียงหัวเราะ]
[นิ้ง] แบบ เออเนี่ย ซิงเกิลแรกหนูไม่ติดนะ
แม่แบบ แม่ถามว่าไหวไหม
ที่จะแบบอยู่ตรงนี้
มันเคยมีครั้งหนึ่ง ที่เฌอปั่นจักรยานตกเขามั้ง
แบบเหมือนกับไหลลงมา ไถลลงมา
แล้วเฌอก็นั่งร้องไห้นะ
แต่ถึงจุดหนึ่งแล้ว แบบคือร้องไห้ก็ไม่มีใครได้ยิน
ต้องเดินลุกขึ้นมาเอง กลับเข้าบ้าน อะไรอย่างนี้
[เสียงหัวเราะ]
[พูดตะกุกตะกัก] แบบ มันนานอยู่เหมือนกันตอนเด็กๆ
เป็นครั้งหนึ่งที่ทำ จำได้ว่าตัวเองแบบ
[เสียงจิ๊ปาก]
เจ็บแล้วยังไงวะ เจ็บแล้วเราก็ต้องต่อ สู้ต่อ
เราต้องเดินเข้าบ้านให้ได้ ต้องไปบอกแม่ให้ได้ อะไรอย่างนี้
คือตอนนี้เรานั่งเฉยๆ ร้องไห้ไปก็ไม่มีใครได้ยิน
เฌอก็ต้องลุกขึ้นไปเพื่อเดินเข้าบ้าน
ก็ยังสะอื้นนะ แต่ก็แบบ น้อยแล้วอะไรอย่างนี้
คือร้องไห้เสร็จแล้ว อะไรอย่างนี้
เออ กลายเป็นพวกแบบ จริงๆ ร้องไห้ไม่ใช่ทางออก
การที่เราต้องยอมรับว่า
ชีวิตคนเรามันต้องแข่งขัน
เพราะแต่ก่อน
อย่าง คืออย่างตอนนี้ เจนก็ยังไม่ชอบการแข่งขันอยู่ดี
แต่คือถ้าเป็นแต่ก่อน เจนก็คือจะแบบมองว่า
เราทุกคนไม่ต้องแข่งขันกัน
เราทุกคนก็แค่เป็นเพื่อนกัน อะไรอย่างนี้
แต่คือเข้ามาก็ทำให้
ทำให้ต้องมองว่า เออเนี่ย ทั้งโลกเนี่ย
มันเป็น มันก็ต้องมี เรื่องแข่งขันเข้ามาเกี่ยวด้วย
แล้วก็
อืม
เรื่องที่ว่า
เราต้อง
ยอมรับความเป็นจริงให้ได้มากยิ่งขึ้น
อย่างเช่น
การประกาศเซ็มฯ หรืออะไรอย่างนี้
เราก็ต้องยอมรับมัน
มัน มันเป็นการแข่งขัน มันคือ
มันคือเหมือนกับ เราเอาชีวิตรอดในทุกๆ วันน่ะค่ะ
มันเหมือนกับ
เราต้องแย่งชิง มันคือ
มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ ซึ่งแบบมันขัดแย้งกันมากในโฟร์ตี้เอต
โฟร์ตี้เอตกรุ๊ป มันมีความขัดแย้งตรงนี้อยู่
บางทีเราเป็นกลุ่มเป็นก้อน แต่เรามีความแข่งกันตลอดเวลา
[เฌอปราง] ซึ่งเป็นแบบ
[เสียงปรบมือและเสียงเฮ]
[เฌอปราง] มันโหดมากเลยที่
ที่
ที่มันเป็นแบบนี้
ที่เหมือนเราฆ่าฟันเพื่อนกันเอง
[เสียงกีตาร์บรรเลงช้าๆ ]
เหมือนวันนั้นพอประกาศเสร็จใช่ไหม เขาก็ให้ไปซ้อมต่อ
อะ เซ็มบัตสึมาซ้อม อะไรอย่างนี้
ซ้อมสำหรับงานนี้ๆ
ซ้อมเป็นกลุ่มๆ ไป
คือจะมีช่วงหนึ่ง ที่อันเดอร์คือแค่มานั่งวอร์ม
[ปัญ] วอร์มแล้วก็คือ สามชั่วโมงคือนั่งเฉยๆ เลย
เพราะว่าไม่มีงาน
[เมษา] เหมือนก่อน ก่อนที่จะเลือก
เซ็มฯ ไอตะกัตตะ
หนูก็ได้งานได้อะไรเท่าๆ กับเพื่อน
สถานการณ์ สถานะของทุกคนในวง มันยังเท่ากันอยู่อะค่ะ
[เมษา] แล้วเหมือนพอ ก็เป็นอันเดอร์ของซิงเกิลนั้น
เราก็รู้สึกว่าแบบยากลำบากแล้ว เพราะว่าเป็นอันเดอร์
หนูก็คิดแล้ว
เอามาทำไมวะ เหมือนแบบเอาที่เหลืออะ
[ปูเป้] ให้มานั่งดูทำไมวะอย่างนี้
เหมือนแบบ
อะ เขาก็ซ้อมไปเขาก็ไม่ได้สนใจ คนที่นั่งดูข้างหลังอย่างนี้
พวกหนูก็แบบ
คือตอนนั้นทุกคนคือแบบ
สิ้นหวังมาก ทุกคนแบบ
จะไม่ซ้อม คือ
เอามาทำไมอะ เอามาก็ไม่ได้ซ้อม
ไม่ได้แบบให้ทำอะไรด้วยอย่างนี้
หนูรู้สึกว่าแบบช่วง จะมีช่วงหนึ่งที่
มันคนละโลกกันเลยแบบ ของเซ็มบัตสึกับอันเดอร์
[ปัญ] เพราะว่าแทบไม่ค่อยได้คุยกัน
ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน ไม่ค่อยเจอกันเลย
จะมีช่วงหนึ่งค่ะ
[ปัญ] หนูรู้สึกว่ามันเป็นแบบ [เสียงปัญจิ๊ปาก]
อะไรที่โหดร้ายพอสมควร
มันทำให้ความสัมพันธ์ ระหว่างหนูกับเมมเบอร์บางคน
ที่เคยสนิทกันมาก่อนเนี่ยมันลดลงไป
จากเมมเบอร์ที่สนิท เคยสนิทด้วยก็
ก็น้อยลง น้อยลงมาก
มันจะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่กดดันมาก
แล้วก็
[จิ๊บ] จริงๆ แล้วอะ เวลาหนูอยู่กับพี่สิคอะไรอย่างนี้
หนูก็คิดแหละว่า
เราแบบคู่ควรที่จะอยู่ กับเขาเหรออะไรอย่างนี้
หนูรู้สึกว่าแบบ
ยังไงอะ มันก็ต้องมีการ แบ่งชนชั้นอยู่แล้วอะ
ว่าแบบ คนนี้แบบเป็นที่นิยม อะไรอย่างนี้ใช่ไหม
แต่เราอะแบบ
ความนิยมมันน้อย แล้วบางทีอะ
หนูไม่ชอบแบบ ที่แบบ คนอื่นมาบอกว่า
เราอะไปเกาะกระแส คนนู้นคนนี้อะไรอย่างนี้
แล้วก็แบบรู้สึกว่า
เขาเหมือนแบบ เหมือนเขาอยู่สูงกว่าเราอย่างนี้
[จิ๊บ] เราแบบคู่ควรที่แบบจะเป็น เพื่อนเขาหรือเปล่า อะไรอย่างนี้
อืม
[ดนตรีเหงา]
ตอนนั้นที่อยู่อันดับสุดท้ายก็
ที่บอกไปก็คือ
มันก็ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไง
แค่รู้สึกร้อนๆ น่ะค่ะ
ถามว่าแคร์ไหม
อืม
[ดนตรีหยุด]
พูดจริงๆ ตอนนั้นก็ยังไม่
ไม่รู้ว่าเราจะขึ้นมาได้ไหมด้วยซ้ำ
อาจจะอยู่ที่โหล่ตลอดกาลก็ได้
หนูก็เลยบอกว่า ถ้าเกิดในเมื่อ
ยูหลุดจากเซ็มบัตสึแล้วก็คือ
อันนั้นคือก็
เสียโอกาสในการได้ พื้นที่สื่อออกไปแล้ว ก็
ถ้าอยากจะขึ้นมาจริงๆ
อันนี้มันเป็นความพยายาม ของใครของมันแล้วว่า
[เจนนิษฐ์] จะทำไหมอะไรอย่างนี้
[ปูเป้] หนูรู้สึกว่าหนูก็เป็นคนที่ สมควรจะไปอยู่ตรงเซ็มบัตสึ
ก็ไม่ยอม [เสียงหัวเราะ]
ทำทุกอย่างให้คนเห็นว่า
หนูสมควรจะไปอยู่ตรงนั้น อะไรอย่างนี้ อือ
[เสียงจิ๊ปาก]
เอาไงดีวะ แกเอ๊ย
[เปี่ยม] แกจะอยู่ในวงนี้ รอดไหม อะไรงี้
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[ดนตรีหดหู่]
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[ปูเป้] พอ ก็คือพอเราไม่ได้เซ็มฯ แรก
ทุกคนก็เริ่มแซงไปใช่ไหม
เราก็ต้องหาอะไรที่คนชอบ
แล้วก็ทำตาม เขาบอกให้ทำอะไร ทำ
แบบ แค่แบบ ความคิดเห็น เล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้
ทำ ทำหมด
อืม
ถามว่าเป็นตัวของตัวเองไหม ก็
เป็นตัวของตัวเองตลอดเวลา
แต่มันจะมีบางคนที่แบบว่า
น้องเป็นอย่างนี้สิ อย่างนี้ดีกว่านะ
อย่างนี้ๆ ดีกว่าไหม อะไรอย่างนี้
แบบ เอ๊ย ถ้าเป็นอย่างนี้ คนจะชอบ เพิ่มมากขึ้นนะ อะไรอย่างนี้
[ผู้ชาย][ภาษาอังกฤษ] สาม สอง หนึ่ง
[เอฟเฟกต์ยิงปืน] [ปูเป้] ก็
ตอนนั้นเพิ่ง
ได้คาแรกเตอร์ใหม่มา
[เอฟเฟกต์ยิงปืน] [ปูเป้] เป็นคนเกรี้ยวกราด
ซึ่ง หนูอะไม่ใช่คนแบบนั้น
[เสียงหัวเราะ]
[เต๋อ] เดี๋ยวๆ แล้วไปเอามาจากไหน
เหมือนโหลดแอปมาเลย
[เสียงหัวเราะ] [เต๋อ] ไปได้คาแรกเตอร์ใหม่มานี่คือ
ใครบอกหรือยังไง
แฟนคลับ
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
เปลี่ยนแนวทางการแต่งหน้า เปลี่ยนทรงผม
เปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว
[เปี่ยม] ลองเป็นสาวหวาน
(ลองสไตล์ใหม่ๆ #บีเอ็นเค48 #เปี่ยมบีเอ็นเค48)
[ปูเป้] คือมัน
แฟนคลับเหมือนจะชอบกัน ไอ้คาแรกเตอร์นี้ หนูก็แบบ
เออ แบบ คนชอบกันเหรอวะ
หลังจากนั้นก็เหมือนพยายาม
ทำให้คาแรกเตอร์นี้มันชัดขึ้น สำหรับตัวหนูนะ
หนูพยายามทำให้ คาแรกเตอร์นี้มันชัดขึ้น
ซึ่งมันกลายเป็นว่า
สร้างความรำคาญให้กับ
แฟนคลับอีกกลุ่มหนึ่ง
[เสียงกดแป้นพิมพ์]
[เสียงปูเป้หัวเราะแห้งๆ ] [ปูเป้] เหมือนแบบ
[เสียงจิ๊ปาก] มันจะโวยวายอะไรตลอดเวลาวะ
อย่างนี้ เข้าใจเปล่าพี่
แล้วหนูก็แบบ เอาแล้ว เห็นฟีดแบ็ก
หนูก็แบบ เอ๊ะๆ
สาวหวานอะ โห กว่าเปี่ยมจะเลือกชุดมาได้นะ
มันหาเป็นชั่วโมงเลย
[เปี่ยม] มันก็แบบ
เฮ้ย มันใช่ตัวเราเหรอ เราไม่เคยแต่งแบบนี้นะ
แต่งแบบนี้มันจะเข้าเหรอ มันเป็นอารมณ์ ไม่...
ด้วยความไม่มั่นใจมากกว่า
[เสียงไอ] [ไข่มุก] แปะ
แตะหลังพี่เป้ค่ะ
[ปูเป้] ปูเป้คนเดิมหายไปไหนแล้ว [เสียงไข่มุกหัวเราะ]
[ปูเป้] หรือแบบ ปูเป้คนที่แบบน่ารัก
แบบใสๆ แบบเรียบร้อย หายไปไหนแล้วอย่างนี้
หนูก็คิดว่าแบบ
แล้วตกลงแบบ ต้องเป็นแบบไหนกันแน่
ถึงแบบ ทุกคนถึงจะพอใจ
แต่ด้วยความแบบ
พอลองแล้วก็แบบ
เฮ้อ อย่าเลย
มันฝืนมาก มันฝืนเกินไป มันฝืนเปี่ยมมากอะ แบบ
อะไรกันเนี่ย นี่ใช่ฉันเหรอ
[เปี่ยม] เพราะว่า
บางทีเปี่ยมก็คิดว่า เปี่ยมเป็นผู้ชายนะ
[เสียงเปี่ยมหัวเราะ]
[เต๋อ] เฮ้ย เป็นทอมเหรอ หรือเปล่า
[เสียงเต๋อหัวเราะ] เคยเป็นทอมมาก่อนด้วย ใช่
- [เต๋อ] จริงหรือเปล่า - ใช่
- [เต๋อ] อ้อๆ - เคยเป็นทอมก่อนเข้าวง
[เสียงหัวเราะเบาๆ ]
[ดนตรีหดหู่]
[ปูเป้] หนูก็เริ่มคิดว่าแบบ
แล้วที่เราเป็นอยู่ตอนนี้มันคือใคร
แบบ...
เอาจริงๆ หนูว่า
คนเราอะ
มันเฟคเป็นคนอื่นได้ไม่นานหรอก
สุดท้ายแล้วการเป็นตัวเอง มันจะโผล่ออกมาเอง
โผล่ออกไปไม่มากก็น้อย
สุดท้ายแล้วสมมติว่า อยู่ในไลฟ์ตู้ปลาอย่างนี้
สักวันก็ต้องมีคนเห็นว่า อ้า...
เป็นคนพูดมากนี่ อะไรแบบนี้
สักวันก็ต้องมีคนเห็นว่าเรามีอะไร
[เสียงปรบมือ] [ทุกคน] สวัสดีค่ะ
- พวกเรา - [ทุกคน] บีเอ็นเค48 ค่ะ
[น้ำใส] จะบอกว่าวันแรกๆ ทุกคนโดนด่าหมด
ไม่มีใครไม่โดนด่า แม้แต่พี่เฌอยังโดนด่าเลย
[น้ำใส] ทุกคนโดนด่าหมดว่า
ทำไมเฟคจัง ทำไมเป็นคนอย่างนู้นอย่างนี้
แล้วเหมือนพอ
พอโดนด่ามากๆ ทุกคนก็เริ่มเก็บมาคิดว่า
นี่เราเป็นตัวเองอยู่หรือเปล่า
ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ มันใช่ตัวเองหรือเปล่า
เราต้องเป็นคนนี้ไปอีกนานแค่ไหน
[แก้ว] แต่พอวันหนึ่ง หนูมาเต้น ครูก็ทักว่า
ทำไมไม่แฮปปี้เลย
หนูก็ เปล่า หนูก็ยิ้มนะ เขาบอกว่า
อ้าว ยิ้มแต่มันก็ ไม่ได้ดูมีความสุขอยู่ดี
เพราะว่าหนูเครียด
ทั้งชีวิตน่ะ หนูไม่เคยตามใจใครเลย
ตามใจแต่ตัวเอง
ตามใจพ่อแม่ หนูไม่เคยตามใจพ่อแม่
ไม่เคยตามใจเพื่อน
ไม่เคยตามใจใครเลย
แล้วหนูคิดว่าทำไม หนูต้องมาตามใจคนกลุ่มนี้ขนาดนี้
เราลองกลับไปอ่าน ของตัวเองแล้วรู้สึกว่า
อะไรวะเนี่ย อะไรเนี่ย
ทำไมต้องมานั่ง
[เจนนิษฐ์] พิมพ์ถ้อยคำแบบสวยหรู
ในเมื่อเราไม่ได้อยากจะพิมพ์
แบบโคตรไม่เป็นของตัวเองเลย
ทุกคนเลย กลับไปดูแบบ พิมพ์อะไรก็ไม่รู้
[ดนตรีหดหู่]
[เจนนิษฐ์] ถึงเราจะพยายาม
เปลี่ยนตัวเองให้ไปเป็นอีกแบบหนึ่ง ที่เขาบอกว่าคนส่วนใหญ่ชอบ
มันก็ยังมีอีกส่วนหนึ่ง ที่ไม่ชอบอยู่ดี
สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ต่างกันอยู่ดี
แล้วเราก็เริ่มเอามาคิดว่า
ถ้าเป็นตัวของตัวเองจะมีคนชอบเราไหม
ทุกคนก็จะเริ่มลอง
ทำอะไรก็ทำเลยแล้วกัน แบบก็เป็นตัวเราไปเลย
ไม่ต้องทำแล้ว ไอ้น่าร้งน่ารัก อะไรนั่นน่ะ อือ
[ปูเป้] พอแล้ว
ไม่คิดแล้ว
ปล่อยแม่ง จะพูดอะไรก็พูด
[แก้ว] เอาล่ะ ฉันจะเป็นแบบที่
ที่ฉันเป็นจริงๆ
จะไม่มีหน้ากล้องหลังกล้อง
จะแบบ ไม่ทำตัวไม่เหมือนกัน
จะไม่พูดสิ่งที่ไม่ได้คิด
คือถ้าหนูคิดไม่ดี หนูก็จะพูดไม่ดีไปเลย แต่ว่า
สิ่งที่หนูพูดดีๆ ก็คือหนูคิดอย่างงั้นจริงๆ ค่ะ
หนูก็เลย...
ปัญก็เลยเขียนจดหมายให้หนู ตอนวันเกิดว่าแบบ
หน้ากล้องกับหลังกล้อง พี่แก้วก็เหมือนกัน อะไรอย่างนี้
เพราะว่าหนูคิดมาแล้วว่า
หนูจะไม่ทำแบบ
หนูจะไม่เป็นสองคนน่ะ
หนูก็จะเป็นหนูไปตลอด
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
- นี่ - [เต๋อ] ทำไมนายเป็นคนแบบนี้
ก็บอกแล้วไงว่าเป็นคนแบบนี้
[เสียงเต๋อหัวเราะ]
- เขาไม่ใช่คนแบบปิ้วๆ นะครับ - [แก้ว] เอ้อ
[เสียงเต๋อหัวเราะ]
ปิ้วๆ อะโดนบังคับ
[เต๋อ] เปิดเบอร์ 500 เลยเมื่อกี้ แบบ ใจเย็นๆ
[ปูเป้] แล้วก็ ในเรื่องของความนิยมก็
ปล่อยมันไป [เสียงหัวเราะเบาๆ ]
ซึ่งหนูคิดว่า
มันก็คงทำอะไรไปไม่ได้มากกว่านี้ คือ
[ปูเป้] คนจะชอบก็
ชอบที่หนูเป็นหนู
ดีกว่า
ให้แบบ หนูทำอะไรแล้วแบบ
ที่มันไม่เป็นหนู แล้วความนิยมมันพุ่งอะไรอย่างนี้
ก็อยู่อย่างนี้แบบ สบายใจๆ ดีกว่า
[ดนตรีหยุด]
[เสียงคนโห่ร้อง]
[เพลง "พลิ้ว" โดย BNK48]
[เพลงค่อยๆ เบาลง]
[เต๋อ] อะไรที่ทำให้เรารู้สึกว่า
ไปต่อก็ได้อะไรอย่างนี้
[น้ำใส] ความจริงแล้ววันนั้นน่ะ หนูเกือบจะผิดหวังแบบ
เหมือนแบบจะไม่ทำอะไรแล้วใช่เปล่า
แต่วันนั้นน่ะ
เหมือนมีการเรียกรวมคุยคนที่ไม่ติด
แล้วเคทอะ พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาว่า
เรามีเวลาอยู่ที่นี่ตั้งหกปี
ทั้งหกปีนี้ จะไม่ติดสักเซ็มฯ เลยจริงเหรอ
เราจะไม่พยายามไปติดสักเซ็มฯ เลยจริงเหรอ อะไรอย่างนี้
หนูก็เลยเริ่มคิดตามคำพูดน้องว่า
เออ เรามีเวลาอยู่ที่นี่ตั้งหกปี
[น้ำใส] เราจะไม่ติดสักเซ็มฯ เลยจริงๆ เหรอ
เราก็เลยสู้ต่อ
[เคท] ก็...
เอาจริงๆ แล้ว หนูไม่ได้สนใจว่า
หนูจะดังหรือไม่ดัง
หนูสนใจแค่ว่า
ทุกวันนี้หนูได้มีส่วนร่วม
กับบีเอ็นเคมากน้อยแค่ไหน
หนูไม่ได้สนใจว่าทุกคนต้องมาชอบหนูนะ
แต่หนูแค่อยากให้ทุกคนน่ะ ชอบบีเอ็นเค
[เสียงสูดจมูก] ค่ะ
หนูอะสนุกอย่างเดียวเลย [เสียงหัวเราะ]
สนุก เอาสิ่งที่ตัวเองชอบ ปลดปล่อยตัวเราออกมาอย่างนี้แบบ
ไม่อยากไปกดดันมันน่ะ ยิ่งเครียดยิ่งทรมาน
ยิ่ง มันก็ทำออกมาไม่ดีอะ
เออ ไม่ต้องไปแข่งกับใคร
แข่งกับตัวเรานี่แหละ [เสียงหัวเราะ]
ซ้อมไป
[ปูเป้] ให้ซ้อม ก็ซ้อม
ร้องเพลง ร้องๆ ทำหมด ทำ
แบบ เอามา เอาอะไรมาให้ทำ ทำๆ อะไรอย่างนี้
เหมือนถ้าเราทำได้ดี เขาก็คงจะเห็นเองว่า
มันถึงเวลาของหนูแล้ว อะไรอย่างนี้
ก็...
รอซิงเกิลสองอย่างเดียวเลย
[เสียงโมบายล์หัวเราะ]
(ซิงเกิลสอง)
(คุกกี้เสี่ยงทาย)
[ดนตรีชวนอึดอัด]
[น้ำใส] จะบอกว่า
หนูกับพี่แจนเป็น สองคนแรกที่ได้ยินว่า
เอ่อ เขาเรียกอะไร ที่รู้ว่าจะมี
คุกกี้เสี่ยงทายเป็นซิงเกิลต่อไป
เพราะว่าตอนนั้น หนูกับพี่แจนไปญี่ปุ่น
แล้วมาร์คซังกับพี่ต้อม
เอ่อ นายห้างเรา เขาให้ฟังเพลง
แล้วนั่นเป็นครั้งแรก ที่เรารู้ว่าจะมีเพลงนี้
♪ Koisuru Fortune Cookie ให้คุกกี้ทำนายกัน ♪
ใครมันจะไปฟังคุกกี้อะไรแบบนี้
หนูก็แบบ
เอาไงดี
[นิ้ง] อุ๊ย เพลงนี้จะดังไหมอะ
ถ้าเพลงนี้ยังไม่ดังอีก
หนูว่าเรา
อาจจะมีบางคนที่แกรดฯ ไป
หนูคิดว่า
ถ้าเกิดมันไม่ดัง
ก็คงวางแผนต่ออะค่ะ เหมือนประมาณว่าแบบ
เพราะจุดนี้มันก็อย่างที่บอก มันก็
ดึงเวลาชีวิตไปเยอะเหมือนกัน อะไรอย่างนี้
อืม ก็คงต้องคิดเหมือนกันว่า
เราจะทำยังไงต่อไป อนาคต ค่ายอะไรอย่างนี้
ซึ่งหนูคิดว่าถ้าเพลงนี้มันไม่ดัง
ค่ายก็จะอยู่ยากแล้ว เพราะว่า
ค่าใช้จ่ายทุกเดือนเยอะมาก
ค่าเงินเดือนพวกหนู ค่าหอ
ค่าคอสตูม โอ๊ย เยอะแบบ จิปาถะอะไรงี้ค่ะ
ซึ่งแบบ ค่ายไม่น่าจะ แบกรับไหวขนาดนั้นอะไรอย่างนี้
อย่างแบบตอนเดินสาย ไอตะกัตตะอย่างนี้
ยังมีคนดูแค่แบบ ยังไม่ถึงร้อยคนอยู่เลย
สมมติมีที่ว่างประมาณนี้
[แคน] มีกะไว้แค่นี้ คนก็จะประมาณนี้แหละ
แต่จะไม่ยืนเบียด จะยืนแบบโล่งๆ
มีอากาศหายใจ ยืนแบบ เหมือนดูคอนเสิร์ตอินดี้
[เสียงหัวเราะ]
พี่เต๋อรู้ไหม ช่วงแรกๆ อะ
ตอนคุกกี้อะ
ทุกๆ อย่างในบีเอ็นเค48
เหมือนเงินใกล้หมดแล้ว
ช่างแต่งหน้าที่เคยมี ช่างแต่งหน้าดีๆ มาแต่งให้
ก็ต้องเปลี่ยนเป็นชุดใหม่
เปลี่ยนช่างแต่งหน้าใหม่ ที่แบบ
ที่ราคาถูกลง
เหมือนทุกอย่าง ถูกลดราคาลงมาจากแต่ก่อน
คือเหมือนหนูรู้สึกว่า ช่วงนั้นน่ะเป็นช่วงที่วง
เงิน...
เริ่ม เขาเรียกว่าอะไร เริ่มประหยัดงบ
งบการเงินมากขึ้น
ช่วงก่อนคุกกี้คือเป็นช่วงที่
ทุกคนเศร้าหมด พูดเลย
เพราะว่าเราไม่มั่นใจ ว่าวงจะไปได้ไกลแค่ไหนด้วย
ด้วยความที่มีแฟนคลับบอกว่า วงไปได้ไม่ไกลหรอก
สองปีก็จบแล้ว
[เสียงจิ๊ปาก] เราแบบ เอาเว้ย
[เสียงน้ำใสหัวเราะ]
[เสียงเอฟเฟกต์ในคอนเสิร์ต]
[เสียงคนดูร้องเชียร์]
[เสียงกรี๊ด]
ซิงเกิลสองมันต้องติดแล้วอะอันนี้
คือเหมือนแบบ ทุกกระแส ทุกแบบ ทุกอย่างมันแบบ
หนูคิดว่าครั้งนี้หนูต้องติดแน่นอน
ชัวร์ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์
[ดนตรีเร้าอารมณ์ในงาน]
(เจนนิษฐ์)
แต่ว่าตอนประกาศ มันก็มีแบบ แอบนิดหนึ่งในใจ
เอ๊ ตอนซิงเกิลหนึ่งก็คิดว่าจะติด
มันจะมีแบบพลิกอีกหรือเปล่าวะ อะไรอย่างนี้
(อิซึรินะ)
[เสียงคนดูร้องเชียร์]
(ปูเป้)
[เสียงคนดูกรี๊ด]
(ซิงเกิลสอง คุกกี้เสี่ยงทาย)
(โมบายล์ เซ็นเตอร์)
[จ๊อบตะโกน] เป็นยังไง
โล่งแล้ว ติดแล้ว พอใจแล้ว [เสียงหัวเราะ]
[จ๊อบ] สมใจอยากกันหรือยัง อยากรู้กันนัก
[เสียงจ๊อบหัวเราะ]
[จ๊อบ] ขอเสียงตบมือให้กับเซ็มบัตสึ
ซิงเกิลใหม่แล้วก็ เซ็นเตอร์คนใหม่ด้วยครับ
[เสียงคนดูร้องแสดงความยินดี]
[เสียงบรรยากาศในงานคอนเสิร์ต]
[เพลง "คุกกี้เสี่ยงทาย" โดย BNK48]
[เสียงคนดูร้องเชียร์]
[จ๊อบพูดกลั้วหัวเราะ] ไม่เต้นแล้วๆ
[ดนดูตะโกน] โอนิกิริ
(ยอดชมมากกว่าร้อยล้านครั้ง)
(ขอบคุณทุกแรงสนับสนุน)
♪ แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ แต่เธอไม่รู้บ้างเลย ♪
[ไข่มุก] คือเหมือนยอดติดตามหนู ในอินสตาแกรมใช่ไหมคะ
เอ๊ย ในเฟซบุ๊กค่ะ มันจะมีขึ้นมาบอกว่า
อาทิตย์นี้เพิ่มเท่าไรๆ ตลอดใช่ไหมคะ
คือของหนูซิงเกิลแรก เพิ่มขึ้นมาสามพัน
- [ไข่มุก] แต่ว่าพอซิงเกิลคุกกี้ - โอเคค่ะ
[ไข่มุก] คนตามหนูเพิ่มขึ้นเป็น
- หลักหมื่นเลย - ให้เขาเปิดค่ะ
- แก้วใหญ่ - [คารีสา] โอ้โห
- หวานน้อย - [คารีสา] โอ้โห
- กินนี่ค่ะ - [คารีสา] เฮ้ย
[ไข่มุก] ชุดสีสายรุ้งนี่
ไปหลายงานมาก
แล้วก็ได้รับโอกาส แต่งานดีๆ ทั้งนั้นเลย
♪ Yeah Yeah Yeah ♪
♪ เหมือนว่าฉันนั้นเคว้งคว้าง ลอยไปกับเสียงเพลง ♪
เหมือนแบบ หลังจากที่ค่อยๆ แล้วมันแบบ ฟึบ ขึ้นมาอย่างนี้
[ปูเป้] แล้วมันทำให้ หลายๆ อย่างมันปรับตามไม่ทัน
ตัวพวกหนูด้วย ก็ปรับตามไม่ทัน ที่อยู่ๆ
แบบ เฮ้ยแบบ ทำไมแบบ
ไปไหนแบบ คนถึงแบบ ต้องวิ่งตามขนาดนี้
♪ Come on Come on Come on Come on Baby ♪
♪ ให้คุกกี้ทำนายกัน ♪
♪ Koisuru Fortune Cookie ♪
♪ มาลุ้นดูสิ ♪
♪ อาจจะเจอความหวังที่ยังรออยู่ ♪
[แคน] มีเพื่อนหนู ที่เป็นนักดนตรีเขาก็บอกว่า
สิ่งที่ยูทำอะมันเจ๋งมากเลยนะ
มันเป็นสิ่งที่เมืองไทย มันไม่เคยมีมาเลยนะ อย่างนี้
♪ Heart no Fortune Cookie ♪
♪ มาลุ้นดูสิ ♪
♪ อาจจะเจอหัวใจของเธอข้างใน ♪
♪ Hey Hey Hey Hey Hey Hey ♪
♪ รักไม่รักจะรักไม่รัก ก็ลองเสี่ยงดูอีกสักนิด ♪
♪ ปาฏิหาริย์และดวงชะตา อาจทำให้เราไม่คาดคิด ♪
♪ ฉันมั่นใจว่าเราจะเป็นดั่งฝัน ในวันแห่งความรัก ♪
♪ สักวันหนึ่ง ♪
[ทุกคน] โอนิกิริ
โอนิกิริ
[เพลงจบลง]
[เสียงร้องเชียร์และปรบมือ]
[เต๋อ] คุกกี้ประสบความสำเร็จมาก
เรารู้สึกว่าชีวิตเรา เปลี่ยนมากน้อยแค่ไหน
หรือว่าก็คล้ายๆ เดิม
หนูก็ไม่เคยรู้สึกว่า ชีวิตหนูเปลี่ยนอยู่แล้ว ยกเว้นแบบ
ยกเว้นแบบไปไหนแล้วมีคนจำได้
แค่เวลาคนจำได้ หนูก็ต้องแต่งหน้ามากขึ้นค่ะ
[เสียงเต๋อหัวเราะเบาๆ ]
เพราะว่าหนูเคยไปเซเว่นหน้าปากซอย แล้วหนูไม่ได้แต่งหน้า
แล้วคนก็มาถามว่า หนูใช่แก้วบีเอ็นเคเปล่า
หนูก็บอกว่า ไม่ใช่ค่ะ
หนูอายอะ [เสียงเต๋อกับแก้วหัวเราะ]
- [เต๋อ] นี่จริงเปล่าเนี่ย - จริง
หนูก็บอก เฮ้ย ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่
ของหนู หนูมองว่าเป็นปีที่ พีกที่สุดในชีวิตของหนูแล้วล่ะ
เพราะว่าหนูได้เจอ...
หนูได้เจออะไรเยอะมาก กับการเป็นบีเอ็นเค
แบบว่าเรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอ
เรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำ ก็ได้มาลองทำ
[เนย] กับเป็นปีที่ [เสียงทุกคนหัวเราะ]
[เนย] อย่างที่บอก เป็นปีที่ได้เรียนรู้เยอะ
แต่สำหรับหนู หนูใช้คำว่าพีกมากกว่าอย่างนี้ค่ะ
เป็นปีที่ทำให้หนูได้ก้าวข้าม
จุดที่ตัวเองไม่เคยคิดว่า จะก้าวข้ามได้เลย
[เนย] ก็สามารถก้าวข้ามผ่านมันมาได้
ตอนนี้หนูได้ลองทำ ลองเต้น
[เนย] ถ่ายนิตยสาร ถ่ายโฆษณา
หนูก็อยากมีอีกอย่าง ที่อยากทำ คือแบบ
อยากลองเล่นซีรีส์ ที่มันแบบ
ท้าทายความสามารถอีกอย่างหนึ่ง ที่หนูไม่เคยได้ทำ
อันดับมันก็ขึ้น
ก็...
แฟนคลับก็เยอะขึ้นนะ
ก็มีคนจำได้
ก็แบบจำได้มากกว่าเก่า
อะไรแบบนี้ อืม
[โมบายล์] มาเป็นเซ็นเตอร์ ก็มีงานขึ้น
แล้วหนู อย่างโฆษณาเนี่ย หนูก็
ได้เกือบทุกตัวเลย
อืม แล้วก็ เหมือนก็มีงาน เยอะขึ้นอะไรแบบนี้
เราก็ต้องยิ่งพัฒนาตัวเองขึ้น ทุกๆ ด้านเลย
เฌอพอได้เข้าไปบีเอ็นเค48
แล้วก็มองว่า เราเริ่มต้นมันตอนอายุ 20
[เฌอปราง] หมายความว่าเราจะ
ใช้เวลาช่วงอายุ 20
เลขสองนำหน้าทั้งเกือบจะ
ครึ่งหนึ่งในสิบปีนี้
ในสิบ ยี่กับสามอะไรอย่างนี้
ทั้งหมดตรงนี้
กับการทำประโยชน์ให้คนอื่น
ไม่ว่าจะ
กับที่บ้าน ที่เราพยายามหาเลี้ยงตัวเองได้
เราได้สร้างประโยชน์กับคนอื่น
[พูดตะกุกตะกัก] เป็นแรงกำลังใจ ที่เราได้...
[เฌอปราง] ได้ทำตรงนั้น
ได้สนับสนุนคอนเซ็ปต์ที่เราชอบ
และคิดว่ามันจะอยู่ต่อไปได้นานๆ
และยังคงมีประโยชน์ ต่อไปอีกเรื่อยๆ มากมาย
ได้ อะไรอะ ได้ๆ
ทำให้ตัวเองแฮปปี้ มีความสุข
กับสิ่งที่ตัวเองทำ ได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง
ได้ออกกำลังกาย ได้ทำนู่นทำนี่
ได้ลงมือทำอะไรใหม่ๆ
ได้เข้ามาอยู่ ทำอะไรแบบนี้
เออ มันก็
พอ พอคิดตรงนั้น ว่าแบบช่วงอายุ 20 ตรงนี้
เป็นช่วงที่เราจะได้ ทำประโยชน์บางอย่าง
ได้ทำอะไรบางอย่าง แน่ๆ
ไม่ใช่แบบ ไม่ได้ทำอะไรเลย
อืม แค่นั้นก็แบบ ดีใจแล้ว
คุ้มค่าแล้วแหละค่ะ
[เสียงกีตาร์บรรเลงช้าๆ ]
[เจน] อืม
มันก็ดีเนอะที่เพลง ทำให้วงเป็นที่รู้จักมากขึ้น
ถึงแม้...
ก็ต้องมองว่าเจนก็ไม่ใช่เซ็มฯ ในเพลงคุกกี้ใช่ไหม
ก็เลย
คือมันดีใจ ที่วงเป็นที่รู้จักมากขึ้นแต่
ก็อารมณ์เล็กน้อยที่แบบว่า
อย่างไปเดินกับ คนที่อยู่ในเซ็มฯ คุกกี้
แล้วเราก็ไปเดินอย่างนี้
ส่วนมากคนก็จะรู้จักแค่ คนที่ติดอยู่ในเซ็มฯ
[นิ้ง] อย่างวันนั้นไปงานอย่างนี้
เอ๊ย คนรู้จักพี่ไข่ คนรู้จักโมบายล์
เอ๊ะ น้องคนนี้ใครนะ
แล้วแบบชี้มาทางเรา เนี่ย น้องคนนี้ใครนะ
ไอ้เราก็แบบ
อ้าวๆ
[เสียงสูง] อ้าว
อ้าวเลย ตอนนั้นคือแบบ อ้าวเลย [เสียงหัวเราะ]
นิ้งก็แบบ เอ่อ ชื่อนิ้งค่ะ
[เสียงสูง] อ๋อน้องนิ้ง อ๋อ
คืออ๋ออย่างนี้ นิ้งก็แบบ
เขาคงไม่รู้หรอกอะไรอย่างนี้ แล้วก็แบบ...
อ่า โรงเรียนเปี่ยม มันจะมีงานวิชาการใช่ไหมคะ
แล้วทีนี้ เพื่อนน่ะ ให้เปี่ยมไปสอนเต้นคุกกี้
ก็เลยไปสอน
แล้วมันมีรุ่นพี่ม.สี่ คนหนึ่ง เดินมาบอก
เนี่ย ถ้าน้องไปออดิชั่นรุ่นสอง พี่ว่าน้องเป็นบีเอ็นเคได้นะเนี่ย
[เสียงเต๋อหัวเราะ]
[เต๋อ] เป็นอยู่แล้วๆ [เสียงเต๋อหัวเราะ]
นี่คือแบบ
เมมเบอร์เอง นี่เมมเบอร์ไง
นี่เมมเบอร์เอง
[เต๋อ] ซึ่งน้อยใจไหม หรืออะไรอย่างงั้นไหมไม่รู้เหมือนกัน
หรือว่าจะเฉยๆ ก็ไม่รู้เหมือนกัน
ถามว่าน้อยใจไหม ก็น้อยใจแหละ
มัน โอ้โห ไม่มีใครหรอกไม่น้อยใจ
[เสียงกีตาร์บรรเลงช้าๆ ]
[จิ๊บ] ยังอยู่สุดท้ายอยู่นะ [เสียงจิ๊บหัวเราะ]
อันนี้ก็เป็นเรื่องที่แบบ
ไม่ติดเซ็มฯ แน่ๆ เลยอะ มันเป็นแบบ
เหมือนมีความรู้สึกหนึ่งที่แบบ
เรารู้ว่ายังไงเราก็ไม่ติด
เพราะว่าเราอยู่อันดับล่างๆ อะไรงี้
จริงๆ อะ หนูอะเป็นคนที่แบบ
แบบ อะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็รู้สึกแบบ [เสียงพ่นลมหายใจ]
ฉันต้องทำยังไง อะไรอย่างนี้
อย่างเช่น
ที่เขาบอกว่าให้หนูพูดเยอะๆ
หลายๆ คนอย่างนี้ บอกว่าให้พูดเยอะๆ หน่อย
หนูก็เครียดนะว่าแบบ
เราจะพูดยังไง ให้มันเยอะๆ วะ อย่างนี้
[จิ๊บ] ก็เป็นคนอย่างนี้ เราก็แบบ พูดไม่ได้ อะไรอย่างนี้
ซึ่งแบบ ถามว่าเราเป็นได้หมดไหม
สุดท้ายเราก็เป็นไม่ได้ ตามที่เขาบอกหมดอยู่ดีนั่นแหละ
อยากจะให้
พี่อั้มไปดัดแปลงหน้า ให้เหมือนพี่ชมพู่อย่างนี้
ได้ไหมล่ะ ไม่ได้
แบบบางอย่าง เราก็ไม่สามารถทำให้เขาได้
เราก็ต้องแบบ ปล่อยมันไป อะไรอย่างนี้
ยังไงดี
อืม พูดไม่ถูก แต่ว่า ก็รู้สึกว่า
[ปัญ] ความสามารถน้อง มันเป็นเซ็มบัตสึจริงๆ ได้เลย
เพราะว่าหนูดูวูฟอย่างนี้
น้องเขาจะมีคำพูดที่มัน
อย่างไอ้ที่หนูบอกว่า
เหมือนจิ๊บอะจะพูดว่า
อย่าบอกว่า อย่าให้กำลังใจหนู โดยการพูดว่าอย่าท้อนะ
เพราะมันจะทำให้หนูยิ่งท้อ
[จิ๊บ] ตอนนั้นน่ะ
♪ คำว่าพยายาม ไม่เคยทำร้ายสักคนที่ตั้งใจ ♪
แล้วมีคนบอกว่า
แล้วมันมี จะมีคนมาคอมเมนต์ว่า [เสียงหัวเราะ]
แบบ ความพยายามไม่เคยทำร้ายใคร
แต่หนูพยายามมากพอหรือเปล่า แบบ
[เสียงเข้ม] เฮ้ย
เมื่อก่อนทุกคนคอยบอกว่า
พยายามต่อไปนะ อะไรอย่างนี้
สักวันมันต้องเห็นผล
แต่ว่าหนูก็ยังไม่เชื่อ คำนั้นสักทีเพราะมันก็
ยังไม่เห็นผลตามที่หนูเห็น
คนที่มาบอกว่า
คนที่มาบอกคนอื่นว่าพยายามไม่พออะ
เคยลองพยายามแล้วหรือยัง
ว่า คำที่บอกว่า
คำที่บอกว่าพยายามไม่พออะ
มันต้องพยายามขนาดไหน มันถึงจะพอสำหรับเขาอะ
อย่างเมมเบอร์อันเดอร์หลายคน คือความสามารถมากกว่าเซ็มบัตสึ
บางทีอาจจะมากกว่าหนูด้วยซ้ำ
อย่างจิ๊บนี่ก็ร้องเพลงเก่งมากแต่ว่า
ความนิยมน้องเขาไม่ดี เพราะอะไรหลายๆ อย่าง
[ปัญ] แล้วน้องก็ไม่ได้ติดสักที
[เพลง "RIVER" โดย BNK48]
[ปัญ] เวลาซ้อมอย่างนี้ค่ะ
จะมีจิ๊บแค่คนเดียว ที่ถึงแม้จะไม่ได้เป็นเซ็มบัตสึ
ไม่ได้ แต่ก็ยังยืนเต้นอยู่
คือก็ยังซ้อมอยู่ แล้วหนูรู้สึกว่า
น้องเขาพยายาม
แต่ว่า น้องก็แม่ง ไม่ได้
แบบขึ้นมาสักทีเพราะว่าความนิยม
[เจนนิษฐ์] โห เรา เมมเบอร์ มานั่งคุยกันเลยแบบ
คนติดเซ็มฯ แม่ง
ทำไมเขาถึงเลือกคนนี้วะ ทั้งๆ ที่คนอีกคนหนึ่งแม่ง
พยายาม ทั้งพยายามดีกว่า
เก่งก็เก่งกว่า แต่แค่ไม่ดัง
มันไม่เมคเซนส์
[เสียงหายใจเข้าลึก แล้วผ่อนลมหายใจออก]
หนูก็เลยรู้สึกแบบ
มาซ้อมทำไมอะไรอย่างนี้
เรามาซ้อมเพื่ออะไร ยังไง เราก็ไม่ได้อยู่แล้วอะไรอย่างนี้
ก็เลยรู้สึกแบบ
[ลากเสียงยาวตอนท้าย] แกรดฯ ดีไหมวะ
[จิ๊บ] แบบ คิดแบบ
เราจะแกรดฯ ดีไหม ยังไงเราก็
น่าจะไม่ได้อะไรอยู่แล้ว แล้วแบบ
เหมือนหนูงี้ หนูจะแบบ
รู้ว่าแบบหน้าตาตัวเองมันเป็นยังไง
มันแบบ มันไม่ได้ดี เหมือนคนอื่นเขาอะไรงี้
หนูอะ จะแบบ
ยิ่งกดตัวเองอะ ใช่ เป็นคนชอบกดตัวเอง
[จิ๊บ] อะไรอย่างนี้ใช่ไหม นั่นแหละ รู้สึกว่าแบบ
เหมือนแบบ เรา
เรามาอยู่ตรงนี้ทำไมวะ [เสียงจิ๊บหัวเราะแห้งๆ ]
♪ ข้ามไป ข้ามให้ได้ You can do it ♪
[เมษา] ใช่ คือเหมือนอย่าง คนที่ออกไป เขา บางคนนะคะ
เขาอาจจะรู้สึกเหมือนหนูก็ได้ว่า
จริงๆ แล้วเรามีความสุขจริงๆ หรือเปล่า อะไรประมาณนี้ค่ะ
เหมือนการที่เรา
ไม่ติดเซ็มฯ
[เมษา] ไม่ได้งาน ไม่นู่นไม่นี่ไม่นั่น
เขาก็รู้สึกว่า
ออกไปแล้วอาจจะมีความสุขกว่า หรือเปล่า อะไรประมาณนี้ค่ะ
เอาตรงๆ คือ
ความท้อมันไม่ใช่สิ่งที่น่าภูมิใจ สำหรับหนูเลยอะไรประมาณนี้ค่ะ
หนูรู้สึกว่า
เราเกิดมา
มันต้องมีความสุขหรือเปล่า อะไรประมาณนี้
[เมษา] คือถามว่า โอเค เราไม่สามารถมีความสุขได้ทั้งชีวิต
เกิดมาชดใช้กรรมอยู่แล้ว แต่ว่า
ถ้าเป็นไปได้ หนูก็อยาก มีความสุขอะพี่ เก็ตไหม
[เสียงหัวเราะ]
อือ ประมาณนั้น
♪ และจากตรงนี้จะไม่มีย่อท้อใดๆ ♪
♪ จะเดินไปสู่ความฝัน ♪
จะ... [เสียงเพลงหยุดลง]
[เสียงหัวเราะ]
[เจนนิษฐ์] ถามว่ามันจะ...
คือครูรู้นะว่าจิ๊บขยัน จิ๊บพยายามไรงี้
แต่มันก็ นั่นแหละ ไม่ใช่เรื่องของ...
ความพยายามที่จะทำให้ ขึ้นมาข้างหน้าได้เหมือนกัน
เพราะสุดท้ายแล้ว ความนิยมมันก็ยังไม่ได้อยู่ดี
แต่มันอาจจะมีเหตุการณ์ที่ เหมือนโมบายล์ก็ได้
ที่ตอนนั้นความนิยมโมบายล์ ก็ไม่ได้อยู่ตัวท็อปๆ
แต่เขาแค่อยากจะหยิบขึ้นมาก็หยิบ
ซึ่งอันนี้ก็
สวดมนต์ได้อย่างเดียว ว่าไม่รู้เขาจะเลือกไหม
[เจนนิษฐ์] เป็นดวงล้วนๆ เลย
อันนี้คือเรื่องของดวงมาก
[จิ๊บ] เหมือนเราต้อง รู้ตัวเองแล้วก็ปรับตัว
อืม
[เต๋อ] นั่นแหละเลยรู้สึกว่า เออ เก่งนะที่...
เรื่องมันเศร้าไหมคะ
[เต๋อ] เลยรู้สึกว่าเก่งนะ ที่ยังไม่แกรดฯ เพราะเราว่า
แบบบางคนเขาอาจจะแกรดฯ ไปเลยก็ได้อะไรแบบนี้
เราก็ยังรู้สึกว่าแบบ
- น้องแบบ ยังอยู่เนี่ย นี่คือแบบ - [จิ๊บ] อืม
[เต๋อ] ตัวแทนความพยายามแล้วนะ [เสียงเต๋อหัวเราะ]
- ไม่แต่ จริงเหรอ - [เต๋อ] อืม
เพราะว่าแบบ
[ทำเสียงสูง] ตัวแทนความพยายาม พี่เฌอ
อะไรงี้ หนูก็แบบ
[คนดู] ยืนอยู่แล้วๆ
[เฌอปราง] ลุกขึ้นเลย
[ไข่มุก] ขอบคุณนะคะ
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[จิ๊บ] คือแบบ หนูอะ
รู้สึกไม่อยากเปิดเฟซเลยนะแบบ
เปิดเฟซเปิดอะไรงี้
เพราะว่าเจอแต่พี่เฌอจนหนูแบบรำคาญอะ
แบบไม่ได้รำคาญพี่เฌอนะ
แต่คือมันเจอแบบเยอะมากอะ
ขนาดเกมที่หนูเล่นน่ะ
ยังมีคนไปสร้าง เป็นหน้าตาพี่เฌอ หนูแบบ
หนูไม่เล่นเกมนั้นสักพักหนึ่งเลยนะ
หนูแบบ...
[จิ๊บ] พอแล้วอะ จะเยอะอะไรขนาดนั้น
[เสียงแฟนคลับตะโกน] เฌอปรางๆ
[เสียงแฟนคลับตะโกนดังขึ้น] เฌอปรางๆ
[เสียงแฟนคลับตะโกน] เฌอปรางๆ
[เสียงแฟนคลับค่อยๆ เบาลง] เฌอปรางๆ
[ผู้ชาย] เออ จัดไป
[เคท] ทุกวันนี้เคทรู้สึกว่า
แฟนคลับบีเอ็นเคมันกลายเป็น ฐานแฟนคลับที่แบบ แบ่งย่อยๆ
มันไม่ใช่แฟนคลับ ที่เป็นคำว่าบีเอ็นเคร่วมกัน
[เคทพูดเสียงสั่น] แต่ว่ามันเป็นแฟนคลับที่แบบ
มีเพื่อ
มีเพื่อคนนี้นะ มีเพื่อ
ขอยกตัวอย่างนะคะ อย่างแบบพี่เฌอปรางก็จะแบบ
มีเพื่อพี่เฌอปราง มีเพื่อพี่อร อะไรงี้
มันเลยรู้สึกว่า...
มันเป็นความยากลำบากที่ว่า เราจะทำยังไง
ให้แฟนคลับบีเอ็นเค มองบีเอ็นเคเป็นบีเอ็นเค
ไม่ใช่มองบีเอ็นเคเป็น...
เฌอปรางบีเอ็นเค มองบีเอ็นเคเป็น
อ่า ปัญบีเอ็นเค อะไรอย่างนี้ค่ะ
แต่อยากให้มองบีเอ็นเคเป็น...
บีเอ็นเคที่เป็นกลุ่ม
ไม่ใช่บีเอ็นเคที่เป็นแบบคนเดียว
[เสียงสูดจมูก]
เรารู้นะ แต่เราก็เข้าใจด้วย ว่าทำไมแต่ละมุมถึง
ถึงเกิดแบบนี้ขึ้นมา แล้วมันกลายเป็นเมสอัป
เป็นความยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นตรงกลาง
มันก็เป็นเรื่องของ ยังไงดี
ตำแหน่งในวงอะ เพราะว่าหนูเป็น ก็ไม่ได้แบบ
ตำแหน่งแบบเป็นตัวหลักของเพลง
เซ็นเตอร์หรือแถวหน้า
หนูก็คือเหมือนเป็นแค่
สมาชิกในเพลงนั้น
ไม่ได้เป็นแบบ
เป็น หรือแบบเป็นกัปตัน
เป็น ตัวหลักที่
คนชอบเยอะๆ หรืออะไรอย่างนี้
เพราะหนูเข้าใจค่ะ เข้าใจเด็กๆ
เข้าใจน้องๆ เข้าใจพี่ๆ ทุกคนว่า
มันเป็นยังไงในการอยู่แต่ละจุด
แล้วยิ่งตัวเองเคยผ่านวัยนั้นมาด้วย
เฌอจะรู้ว่าตอนนั้นน่ะ ตัวเองคิดอะไร แบบประมาณไหน
ไม่ได้รู้ทั้งหมดนะ แต่คือจะ ประมาณไหนที่ตัวเองคิดอยู่
[เสียงถอนหายใจ]
คือเหมือนหนูมีแอร์ไทม์น้อยจนหนูแบบ
น้อยแบบ อืม น้อยเหมือนเดิม
[เสียงหัวเราะแห้งๆ ]
- [เต๋อ] เหมือนชินอะไรอย่างนี้เหรอ - อืม
[เต๋อ] อ้าวแต่จริงๆ เป็นเรื่องสำคัญ สำหรับทุกคนใช่ไหม เอาจริงๆ แล้ว
จริงๆ แบบ
ถามว่าหนูอยากมีแอร์ไทม์เยอะไหม หนูอยากมีแอร์ไทม์เยอะ
เหมือนคนอื่นบ้าง
แต่คือแบบ
น้อยกระต๊อยเดียวอะไรอย่างนี้
อย่างแบบในเอ็มวีคุกกี้นะ หนูออกประมาณสองวิได้
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[ปูเป้] หนูก็แบบ
อืม ไม่เป็นไร [เสียงปูเป้หัวเราะแห้ง]
[ปูเป้] แบบเราไม่ใช่ ตัวเด่นอะไรอย่างนี้
[เสียงปูเป้หัวเราะ]
[ปูเป้] หนูก็
จริงๆ หนู ถามว่าหนูแบบ
อยากได้แอร์ไทม์ไหม หนูอยากได้
แต่ก็หนูก็ไม่รู้ว่าหนูจะต้องทำไง
หนูถึงจะได้แอร์ไทม์ เยอะมากขึ้นกว่านี้
[เสียงหัวเราะ]
เราก็ไม่รู้ค่ะ
เฌอก็ไม่รู้ว่าอะไรคือจุดที่เขาวัด
เฌอก็ไม่รู้ แต่...
แต่สิ่งที่เฌอรู้คือ เฌอต้องทำทุกด้านให้เต็มที่ที่สุด
อืม มันเป็นเรื่องที่พูดยากแบบ
คือถ้าเกิดว่าจุดจุดหนึ่ง เราแข่งกับตัวเองใช่ไหมล่ะคะ
แต่ยังไงเราก็ต้อง อย่างที่หนูบอกไปตอนต้นเลย
ว่ายังไงมันก็ต้อง แข่งกับเมมเบอร์คนอื่นอย่างนี้
เราก็ต้องพยายามที่เราต้องแบบ
พยายามก้าวมา ให้เท่ากับพี่เฌอหรืออะไรอย่างนี้
หนูไม่ได้คิดจะแบบว่าโค่น
แต่ว่ามันก็แค่แบบ อยากแบบว่า
[มิวสิค] มายืนข้างๆ เขาได้ อย่างนี้ อืม
แต่มันก็
[เสียงมิวสิคจิ๊ปาก]
[มิวสิค] มันก็ยากอะ
บอกไม่ถูก ก็เลย...
มันไม่ได้คิดจะแบบพยายามต่อ [เสียงมิวสิคหัวเราะ]
มันอาจจะแบบมันพยายาม แล้วมันก็เหนื่อยค่ะ แบบ
แล้วก็มาคิดว่าทำไม เราถึงต้องพยายามเอาชนะ
แบบ พยายามไปอยู่ข้างๆ แบบ...
[มิวสิค] คนนี้มากขนาดนี้อย่างนี้
แบบถ้าเกิดว่าคนคนนั้นเขาแบบ
เหมือนเขาจะดัง
หรือเขาจะแบบไปได้ไกล อะไรงี้
มันก็ขึ้นอยู่กับตัวของแต่ละคนแล้ว
มันไม่จำเป็นที่แบบว่า เราต้องไปฝืนขนาดนั้น
คือถ้าเกิดเราไม่อยากทำ ก็แปลว่าเอาง่ายๆ ก็คือ
ก็ไม่ต้องทำ อือ ก็ปล่อยให้มันเป็นไป
แต่มันเป็นสิ่งที่ห้าม หลีกเลี่ยงไม่ได้ของพี่เฌอก็
ต้องยอมรับมันไป
พี่เฌอเองก็รู้สึกเหมือนกันว่า
เฮ้ย อวยเกินไปหรือเปล่า
อะไรงี้ แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้
บวกกับแบบเหมือน สมมติไปออกกองอะไรอย่างนี้ค่ะ
ทุกคนก็จะแบบ
[เสียงสูง] อุ๊ย เฌอปรางๆ
อะไรงี้ แล้วเมมเบอร์คนอื่นก็แบบ
ฉันก็ยืนอยู่นะ อะไรอย่างนี้ค่ะ
เราก็ไม่รู้จะอธิบาย ให้คนอื่นเข้าใจยังไงเหมือนกันว่า
ว่ามันจะทำอะไรให้มันดีขึ้นได้
เฌอร้องเต้นไม่เป็น ใช่ ทุกคนแบบ ทำไมเฌอได้ตรงนี้
เฌอร้องเต้นไม่เป็นด้วยซ้ำ
เฌอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เฌอก็ทำมันให้ดีที่สุด
มัน เพราะคนเรามันไม่สามารถ ดังได้ทุกคนอยู่แล้ว
แต่สิ่งที่ทำได้คือ
การทำให้บีเอ็นเคดังมากกว่า
คือถ้าเราดังไป แล้วบีเอ็นเคไม่ดังก็คือ
มันเหมือนเรา
ไม่ให้สิ่งสำคัญกับบีเอ็นเคอะค่ะ
เพราะบีเอ็นเค เป็นสิ่งที่ทำให้เรามายืนอยู่จุดนี้
แล้วถ้าเกิดเราไม่ทำ ให้บีเอ็นเคไปด้วยกัน
แล้วเราไปแค่คนเดียว
มัน เราไม่ควรเรียกตัวเองว่า บีเอ็นเคเปล่าคะ หนูก็ไม่...
สำหรับที่หนูคิดนะคะ
มันก็ยังมีคนที่ต้องการ ให้เราอยู่ตรงนี้อยู่เหมือนกัน
กลุ่มคนที่สนับสนุนเฌอ ในฐานะที่เฌอเป็นเฌอ
กลุ่มคนที่มองว่า
เออ ผู้บริหาร ผู้คน ทุกคน
ยังไม่มีใครบอกว่า ต้องการเปลี่ยนตัวกัปตัน
แปลว่าเฌอก็ยัง ทำหน้าที่ตรงนี้ได้อยู่
ก็ตามนั้นแหละ คือเราอะ
จริงๆ แล้วอะเรา คนที่อยู่ด้านล่าง
ก็เข้าใจความรู้สึก ของคนที่อยู่ด้านบนนะ
แต่บางทีคนที่อยู่ด้านบนน่ะ อาจจะไม่รู้สึก
ถึงคนที่อยู่ด้านล่างก็ได้
คนที่อยู่ข้างล่างก็ไม่มีวันเข้าใจ คนที่อยู่ข้างบนเช่นกัน
[เต๋อ] คนที่อยู่ข้างล่างไม่เข้าใจ คนที่อยู่ข้างบนยังไงบ้าง
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
[เฌอปราง] คนจะมองว่าเฌอ ได้นู่นนี่นั่นยังไงก็ตาม
เฌอก็ไม่รู้เหมือนกันว่า
ถ้าเวลาเขาได้อะค่ะ เขาจะทำแบบเฌอไหม
บางอย่างได้มาเราก็ไม่รู้ทำไมเราได้
แต่มันได้มา
[พูดตะกุกตะกัก] แล้วจะให้เราทิ้งมันเหรอ ก็ไม่ใช่
เราก็แค่ทำมันให้ดีที่สุด
[เสียงเฌอสูดหายใจ]
[เฌอปราง] สมมติเลยนะ
การได้เป็นกัปตัน ใครให้เฌอเป็นล่ะ
เฌอไม่ได้ห่วงว่าเฌอจะเป็น
ทำ...
มันไม่ใช่
มันเป็นการตัดสินใจของข้างบน
ซึ่ง...
เราก็เคารพการตัดสินใจของเขา
แล้วเราก็ยอมรับ แล้วเราก็จะทำมันให้ดีที่สุด
ถ้าเขามอบมาแล้ว เราก็จะทำมันให้ดีที่สุด
เป็นความเชื่อใจที่เกิดขึ้น
เราก็ไม่อยากหักหลัง ความเชื่อใจตรงนั้น
แล้วก็...
ไม่ว่าใครจะเข้าใจยังไงก็ตาม
ทุกอย่างมัน...
คนเราไม่ได้เสมอภาคกันอยู่แล้ว
มันเป็นความจริงอะ
มันเป็นเรื่องที่แบบ สัจธรรมของมนุษย์มาก
ที่แบบ... [เสียงสูดลมหายใจ]
ซึ่งเราก็ไม่อาจ
ไม่สามารถหาคำตอบได้ ว่าทำไมโลกเราถึงเป็นแบบนี้
แต่มันเป็นแบบนี้ [เสียงหัวเราะแห้ง]
เฉยๆ
จริงๆ เนอะ
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์]
[เฌอปราง] ก็เป็นความทุกข์ที่ว่า
เราไม่สามารถรับผิดชอบ ความรู้สึกทุกคนได้ขนาดนั้น
เขาไม่รู้หรอก เบื้องหลังเราทำอะไรบ้าง
เราเป็นเบื้องหลัง ของเบื้องหลังอีกทีหนึ่ง
ยิ่งผู้บริหาร ยิ่งคนสตาฟฟ์ทำงานข้างหลัง
หนูยิ่งรู้เลยว่าแบบ
มันทรมานขนาดไหนที่แบบ เราทำเต็มที่แล้วในขณะนั้นจริงๆ
แต่มันก็ยัง ทำให้คนพอใจไม่ได้ทั้งหมด
มันมีเกิดขึ้นค่ะ
มันเป็นทุกข์นะที่เราทำดี
[พูดเสียงสั่นเครือ] พยายามทำให้เขามากที่สุดแล้วแต่ว่า
[เสียงสูดหายใจ] เขา เราก็มีแค่นี้ที่จะให้
ปัจจุบันหนูไม่ได้เงินเยอะกว่าคนอื่น
ทุกคนมองว่ามัน [เสียงผ่อนลมหายใจ]
มันดีแล้ว เฌอเต็มที่ เฌอ...
ได้ทุกอย่าง
แต่หนูก็ไม่รู้ว่าหนู แลกอะไรกับมันบ้างเหมือนกัน
แต่หนูไม่รู้ด้วยว่าเขารู้หรือเปล่า ว่าแลกอะไรขนาดไหน
อะไรคือสิ่งที่ เขาว่าคิดว่ามันคือการแลก
หรืออะไรคือสิ่งที่ไม่แลก
หนูพูดได้ว่าหนูรักวง
หนูรักที่มัน ที่จะเห็นมันเติบโต
จริงๆ
หนูรักน้องๆ อยากให้น้องๆ ได้ดี หนูพยายาม
กระจายเท่าที่หนูทำได้โดยที่แบบ
ตัวเองก็ต้องรักษาของตัวเอง
ในการที่จะสู้ ในฐานะเมมเบอร์คนหนึ่งด้วยเช่นกัน
แต่หนูก็ไม่รู้ว่า
อันไหนคือที่ดีที่สุดค่ะ
ตอนนี้ที่ดีที่สุด ที่ทุกอย่างทำได้คือ
ตอนนี้คือเฌอทำของเฌอ
ในจุดที่เฌอมองว่ามันดีที่สุด
ในหน้าที่การงานและทุกอย่าง
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์]
[เฌอปราง] เราก็ไม่รู้อะ เฌอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...
มันเป็นแบบนี้
แต่เฌอก็ไม่ทิ้งโอกาส ของตัวเองเหมือนกัน
หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ
เป็นปัญหาโลกแตกมาก [เสียงเฌอปรางหัวเราะ]
[เฌอปราง] คือเป็นปัญหาแบบ [เสียงสูดจมูก]
[เฌอปราง] ไม่รู้อะ
ไม่รู้จริงๆ มันเป็นอะไรบางอย่าง
ซึ่งเราหาคำตอบกับมันไม่เคยได้
ไม่เคยได้จริงๆ
[ดนตรีหยุด]
(ซิงเกิลสาม)
(วันแรก)
[เสียงคนดูโหวกเหวก]
[จ๊อบ] 14
[เสียงคนดูตะโกนเชียร์]
[เสียงเปียโนบรรเลง]
(วีวิชยูอะเมอร์รี่คริสต์มาสแฟนมีต)
[จ๊อบ] เจนครับ
[เสียงคนดูโห่ร้องด้วยความดีใจ]
(ซิงเกิลสาม วันแรก)
[เสียงเปียโนจบลง]
[เสียงคนดูร้องดีใจและปรบมือ]
[จ๊อบ] ขอบอกก่อนนะครับ
- [คนดู 1] เนย - [คนดู 2] เนย
(มิวสิค เนย ตำแหน่งเซ็นเตอร์)
ทุกครั้งที่ประกาศเนี่ย
บีบหัวใจตัวเองมากเลย
[จ๊อบ] นะครับ
มัน...
เรารู้ว่าเด็กผ่านอะไรมา
[เสียงปรบมือ]
[เสียงเปียโนบรรเลง]
[มายด์] ซิงเกิลสาม มันเป็นเพลงโชนิจิอะค่ะ
มันเป็นอะไรที่ หนูหวังไว้เยอะที่สุดแล้วเพราะว่า
มันเป็นซิงเกิลสุดท้าย ของรุ่นหนึ่งนะ สำหรับหนู
หนูเสียดายซิงเกิลนี้ที่สุด ใช่
มันเหมือนจะเป็นซิงเกิลแห่งความทรงจำ อะไรอย่างนี้เลย
แต่ก็ไม่ติดอยู่ดี [เสียงหัวเราะแห้งๆ ]
[จิ๊บ] อืม
จริงๆ แล้วอะ ตอนที่หนูแบบ
เศร้ามากๆ แบบ
กดตัวเองมากๆ ก็คือแบบ
[จิ๊บ] หลายวันมากเลยนะ
แบบ [เสียงจิ๊บสูดจมูก]
[จิ๊บ] หลายวันกว่าจะคิดได้อะไรงี้
คือแบบเราก็ต้อง
คิดไปเรื่อยแบบ [เสียงจิ๊บถอนหายใจสั้นๆ ]
[จิ๊บ] ต้องแบบทำไงก็ได้ ให้ตัวเองผ่อนคลาย
แล้วก็แบบไปทำนู่นทำนี่
อย่างเช่นแบบ
อาบน้ำอุ่น [เสียงพ่นลมขำ]
คือปกติอะ หนูเป็น คนอาบน้ำอุ่นอยู่แล้วนะแต่แบบ
เหมือนจะแบบแช่อยู่นานมาก
แล้วเราก็จะคิดอะไร ไปเรื่อยเปื่อยของเรางี้
แล้วมันจะรู้สึกแบบสบายขึ้น เหมือนเราแบบ
เหมือนเราเอาสิ่งที่แบบ
แบบมันติดตัวเราอยู่ แบบออกไปให้หมดอะไรงี้
แล้วเราก็จะรู้สึกโล่งใจ
เราก็จะออก... [เสียงพ่นลม]
มาอย่างสบายใจ [เสียงหัวเราะ]
อะไรประมาณนี้
ก็...
บางทีก็ฟังเพลง
ฟังเพลงแบบของอนิเมะเลย แล้วก็ดูอนิเมะ แล้วก็เล่นเกม
คือพยายามจะแบบ ลบ
ลบความทรงจำที่แบบ มันไม่ดีออกไปอะไรงี้
[นิ้ง] คือให้เจอเรื่องใหม่ๆ
บางทีก็ไปดูหนัง
ไปกินแบบ กินขนม กินอะไรอย่างนี้
คือทำให้แบบ คอยให้มันลืมอะไรอย่างนี้
มันก็เหมือนเป็นความตื้นตัน
ตื้นตันใจที่เรา เข้ามาเป็นเซ็มฯ เต็มตัว
นี่คือชุดของเราจริงๆ
นี่คือตำแหน่งของเรา
และนี่คือเสียงของเราจริงๆ ที่เข้าไปอยู่ในเพลง
มันมีความแบบ...
แบบ...
มีความดีใจแล้วก็หลายๆ อย่างค่ะ
ถึงแบบตอนนั้น
จะติดเซ็มฯ เพราะว่า...
ด้วยเหตุบางอย่างก็ตาม
[ก่อน] ตอนแรกหลายคนก็บอกว่า
เหมือนเรามาแทน
ใช่ เรามาแทน แต่ว่า...
เราก็เลยอยากจะให้ทุกคนเห็นว่า
[ก่อน] เราก็สามารถทำได้ดี
และทำได้ดีจริงๆ ค่ะ
ทำไมการที่อยู่ข้างล่างถึงไม่ได้แย่
ก็เพราะว่า
มันเป็นประสบการณ์ใหม่
ที่หลายๆ คนอาจจะไม่ได้เรียนรู้
แล้วก็
ถึงมันจะอยู่ข้างล่าง
แต่เราก็ยังอยู่ในวง
เราก็ยังใช้นามสกุลบีเอ็นเคต่ออยู่
[เปี่ยม] มัน...
การอยู่ข้างล่างมันไม่ได้แปลว่า
ฉันต้องไม่พัฒนานะ ฉันจะ...
ฉันจะทำอะไรก็ได้นี่ ก็ฉันอยู่ข้างล่าง
ไม่มีใครรู้จักฉัน อะไรงี้
คือมันไม่ได้ มันมีนามสกุลบีเอ็นเคต่อท้ายอยู่
[เปี่ยม] และยิ่งอยู่ข้างล่างอะ มันยิ่งมีแรงฮึด ที่จะบอกว่า
เราต้องทำความพยายามทุกอย่าง เพื่อจะให้ตัวเองขึ้นไปอยู่ข้างบน
ก่อนที่จะอยู่ข้างบนเพื่อเพิ่มอันดับ
เราต้องอยู่บนพีระมิดของตัวเองก่อน
ใช่ คือถ้าเราภูมิใจแล้ว
เราพยายามทำเต็มที่แล้ว แต่มันได้แค่นี้
แต่อย่างน้อยเราก็ไม่เสียใจ เพราะเราได้ทำไปแล้ว
[เปี่ยม] คือเราทำเต็มที่ที่สุดอะ
ผลมันจะออกมาเป็นยังไง มันก็เรื่องของผล
คือมัน...
มันก็เหมือนว่า
ในจิตใต้สำนึกส่วนที่ลึกมากๆ
มันก็บอกตัวเองว่าแบบ
มันไม่ได้แย่อะ
คืออยู่ตรงนี้ มันอย่างน้อย
ต่อให้เราอยู่แถวหลังสุด
ต่อให้เราไม่ได้แสดงทุกเพลง
แต่อย่างน้อยเราก็ยังได้แสดง
แล้วก็ยังให้
ถึงแม้จะไม่ใช่คนกลุ่มใหญ่
แต่อย่างน้อยเราก็ทำให้ คนกลุ่มกลุ่มหนึ่งได้มีความสุข
เราก็ยังเป็นไอดอลให้เขาได้
เราก็ยังสร้างแรงบันดาลใจ ให้เขาได้ ใช่
ก็เลยคิดว่า เออ เนี่ยแหละ มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
[เต๋อ] ถ้าเป็นวันที่ดีที่สุดก็ได้
ที่ทำให้เรารู้สึกว่า
เราอยากอยู่ต่อ แม้ว่าจะแบบท้อๆ อะไรงี้
อะไร อะไรคือสิ่งดีๆ ที่แบบ
ทำให้เราแบบอยู่ต่อไป อะไรแบบนี้
เพราะบางคนเขาก็ไม่อยู่นะ ใช่ไหม
วันที่รู้สึกดีที่สุด
วันงานจับมือ [เสียงหัวเราะ]
[เต๋อ] เอ้อ เล่าให้ฟังหน่อยครับ
ก็มันงานจับมือ ก็จะอารมณ์แบบว่า
แฟนคลับก็จะเข้ามาพูด แล้วมันเป็นอารมณ์ที่
ช่วงรอบพิเศษที่...
แฟนคลับจะเข้ามาพูด แล้วก็ร้องไห้ใส่กัน
มันแบบ
เขาคอยให้กำลังใจเราอยู่นะ ต่อ...
[เจนทำเสียงเหมือนจะร้องไห้]
[เสียงเปียโนบรรเลงช้าๆ ]
[เสียงตบตัก]
แบบ...
[เสียงสูดจมูก]
[เสียงตบตัก]
[เสียงสั่นเครือ] ถ้าวันไหน
เขาก็พูดว่า ถ้าวันไหน เจนท้ออะไรอย่างนี้ก็...
[เจนพูดปนสะอื้น] อยากให้รู้ว่ามีแฟนคลับคอยอยู่
[เสียงสูดจมูก]
[เสียงเปียโนจบลง]
(บีเอ็นเค48 รุ่นที่หนึ่งดีที่สุด)
[ซัทจัง] ที่หนูอยู่ต่อก็เพราะ แฟนคลับมากกว่าความฝัน
ก็คือเอาจริงๆ มันก็แค่ มันก็
เกือบๆ เท่ากัน แต่แฟนคลับ จะอยู่สูงกว่านิดหนึ่ง
ฉะนั้นหนูเป็นคนที่ ไม่แคร์อันดับเลย แบบ
จะอยู่อันดับไหนก็ได้
เพราะยังไง
แฟนคลับเขาก็รักเราอยู่แล้วเปล่า
คือเขาถ้า ถ้าเขารักเรา เขาก็จะติดตามต่อไปเรื่อยๆ อะ
เขาก็จะไม่ทิ้งเราไปไหนอยู่แล้วอะ
ดังนั้นเราอยู่อันดับไหน เขาก็
แฟนคลับ ถ้าหนูไม่แคร์ เขาก็น่าจะไม่แคร์นะ
[ซัทจัง] แต่หนู อะ สมมติถ้าหนูไม่ติดเซ็มฯ นะ
หนูจะไม่เสียใจเลย คือ
แฟนคลับหนูก็มีของหนูอยู่แล้วอะ
ก็ไม่ใช่ว่า
เราไม่ติดเซ็มฯ แล้วเขาจะเกลียดหนูเลยอะ
มันมี
หลายคนที่ ที่เขาเป็น
โรค ไม่สบาย ป่วย เนื้อร้ายอย่างนี้
[แคน] เหมือนเขาว่าง เวลาอยู่โรงพยาบาลแล้วเขาท้อ
แต่เขากลับมานั่งไล่ดูพวกหนู
อืม มีกำลังใจมากขึ้น
คือรู้สึกว่า
มันทำให้ชีวิตของแฟนคลับบางคน
ที่เขาตอนแรกไม่มีอะไร มีความหมายมากขึ้น
เขาได้เห็นพวกเรา แล้วเขาได้ทำมากขึ้น
เพราะความไม่สมบูรณ์แบบของเรา
เพื่อที่จะ...
เริ่มนับหนึ่งไปด้วยกัน
คนที่ตาม เขาก็จะรู้สึกอย่างนั้น
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[แก้ว] หนูก็งงเหมือนกันค่ะ เอาจริงๆ
เพราะว่าไม่เคยมีใครมีผลกับชีวิตหนู [เสียงหัวเราะ]
คือแบบหนูอะไม่ได้มีไอดอลแบบว่า
อุ๊ย คนนี้ทำให้ฉันเรียนเก่งไรงี้
หนูไม่เคยต้องเรียนเก่ง เพราะใครเลยค่ะ หรือแบบ...
เอาจริงๆ ทุกวันนี้ หนูก็ยังไม่เข้าใจนะคะ ว่าแบบ
ทำไมหนูมีผลกับชีวิตเขาอะค่ะ
[แก้ว] แต่พอได้เป็นจริงๆ อะ หนูรู้สึกขอบคุณ
ขอบคุณอะไรก็ตามที่แบบ ทำให้หนูมาอยู่ตรงนี้ แล้ว...
แล้วหนูมีประโยชน์ต่อสังคมค่ะ แบบ
คนเขาแบบ
ดีขึ้นเพราะเรา หรือเรามีส่วนในการช่วย
[แก้ว] พัฒนาคุณภาพชีวิตเขา อะไรอย่างนี้ค่ะ แบบ
เขาเลิกบุหรี่ได้
หายเป็นโรคซึมเศร้า หรืออะไรงี้ หนู...
ก็ดีใจมากที่ ที่ได้มาทำตรงนี้
คือในความไม่เข้าใจนั้นนะคะ
มันก็ยินดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่ง
หนูรู้สึกว่า ทุกคนทำให้หนูมีคุณค่าขึ้น
รู้สึกเห็นค่าในตัวเองมากขึ้น [เสียงหัวเราะ]
คือ ต้องเข้าใจแหละว่า
ทุกคน ไม่ใช่ทุกคน ที่จะเห็นค่าในตัวเอง
ไม่ใช่ทุกคนที่จะมองกระจกแล้วว่า
ชมตัวเองว่าเก่งตลอดเวลา
[น้ำใส] พอมาอยู่ตรงนี้แล้วเหมือน ได้รับกำลังใจจากแฟนคลับมากขึ้น
แล้วน้องๆ ก็มาให้กำลังใจเรา
กลายเป็นว่าเรารู้สึกเรามีค่าขึ้น
เราเหมือนเราไม่ได้อยู่แบบโง่ๆ ในวงนี้อีกต่อไปแล้ว
รู้สึกว่าเรา เอ้อ
อย่างน้อยก็มีค่าในวงนี้บ้าง [เสียงหัวเราะ]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[รินะ][ภาษาญี่ปุ่น] เพราะทุกคน
มีพรสวรรค์
ที่แตกต่างกัน
ตอนที่ฉันอยู่เอเคบี48
ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นไอดอล
เซ็มบัตสึก็ไม่ใช่
แต่ว่าได้รับบทบาทที่สำคัญมาก
ในรายการวาไรตี้เอเคบิงโก
คือเป็นคนที่ได้แสดงประจำ
ก็คิดว่า มีโอกาสอยู่ในทุกๆ ที่ค่ะ
อย่างตัวฉันเอง ก็ไม่ได้ดูเป็นไอดอลอะไร
ดังนั้นไม่อยากให้คิดว่า ตัวเองจะเป็นไอดอลไม่ได้
[ภาษาญี่ปุ่น] หนูเชื่อว่า
จะมีที่สักแห่งแน่นอนค่ะ
ที่ตัวเองจะเปล่งประกายได้
ต่อให้ไม่ได้เป็นเซ็มบัตสึก็ตาม
ก็ถึงจะล้มเหลว
ถึงไม่ได้เป็นเซ็มบัตสึ
ถ้าคิดได้ว่า
มันทำให้ตัวเองเติบโตขึ้น
แค่นั้นก็ดีแล้ว หนูคิดอย่างนั้นนะคะ
เจอบางอย่าง บางทีก็ ก็มองนะว่าแบบ
ทำไมเราไม่ได้ตรงนู้นแต่เรา เราได้ตรงนี้แทน
ทำไมน้องได้ทำตรงนี้ เราไม่ได้ตรงนั้น
เราก็มองว่า
โอกาสมันเข้ามาเมื่อไหร่ ขอให้คุณทำให้ดีที่สุด
ค่ะ
แล้วมันจะเปล่งประกาย ขนาดไหน อะไรก็ตาม
คุณก็จะมีแฮปปี้กับมันเอง
เพราะว่าคุณทำเต็มที่ คุณไม่เสียใจกับมัน
อืม
นั่นคือสิ่งที่เฌอคิด
[ผู้ชาย] สอง หนึ่ง
- [เฌอปราง] พวกเรา - [ทุกคน] บีเอ็นเค48
[ทุกคนส่งเสียงร้องดีใจ]
[เต๋อ] เป้าหมายของตัวเองตอนนี้ คืออะไรบ้างในการเป็นบีเอ็นเค
[ไข่มุก] หนูรัก
รักบีเอ็นเค48 มากๆ
อยากเห็น ให้มันไป อยากเห็น
ว่ามันแบบ ยิ่งใหญ่กว่านี้
แบบ ตอนนี้อยู่ที่
เขาเรียกว่าอะไร อิมแพ็คบางนาเหรอ
- อะไรบางนานะ - [เต๋อ] ไบเทคๆ
ไบเทคบางนา
ไบเทคบางนาใช่ไหมคะ
หนูอยากเห็นวันที่มันแบบว่า
ไปถึงราชมังคลาฯ อะไรอย่างนี้ค่ะ
[ไข่มุก] นั่นคือภาพ ที่หนูอยากเห็นมากที่สุด
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[ปัญ] เป้าหมายของการเป็นบีเอ็นเค
ทำให้บีเอ็นเค48 มีชื่อเสียงมากกว่านี้ ไปเรื่อยๆ
มีชื่อเสียงในด้านความสามารถ
มากกว่าน่ารักสดใส
จริงๆ วงเรามันก็
ธีมของมันก็คือ น่ารักสดใสอะค่ะ
แล้วก็พัฒนาการ
แต่หนูก็อยากแบบ สมมติ รางวัลที่เราได้
มันก็ได้จากกระแสจากแฟนคลับ
อะไรอย่างนี้
ก็อยากให้แบบ เรา...
[ปัญ] มีความสามารถจริงๆ อะไรอย่างนี้ค่ะ
อย่างอื่นก็
ไม่ได้อยากมีตำแหน่งอะไร
ไม่ได้อยากเป็นเซ็นเตอร์ ไม่ได้อยากอะไรเท่าไรค่ะ
[เต๋อ] ทำไม ไม่ได้อยาก เป็นเซ็นเตอร์ล่ะครับ
หนูรู้สึกว่าอยู่ตรงไหน ก็เป็นเซ็นเตอร์ได้ถ้าคุณดีจริงๆ
[ปัญ] แล้วก็ หนูรู้สึกว่า
ไม่อยากให้สปอตไลต์ มาที่ตัวเองเยอะเท่าไร
อยากให้มันรวมๆ มากกว่า
[เต๋อ] แล้วตอนนี้ สิ่งที่หนูต้องการจริงๆ คืออะไร
[ปัญ] ก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ
อยากเก่งกว่านี้ค่ะ
[เต๋อ] เต้น ร้อง เอ็นเตอร์เทน อะไรอย่างนี้
อยากเป็นปัญที่ดีกว่านี้
ก็คือรวมๆ เลย
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[จ๋า] โอ๊ย ถ้าถึงตอนแก่ๆ ถ้ามองกลับมา หนูต้องคิดว่า
หนูต้องขำตัวเองแน่เลย แล้วก็แบบ
สมมติถ้าเราเสียใจ ร้องไห้กับเรื่องแค่นี้
เอ๊ย แบบเราอาจจะคิดว่าแบบ เรื่องตอนนี้มันใหญ่มาก
โอ๊ย จะเป็นจะตาย ปวดหัว ร้องไห้อะไร
ถ้ามองกลับมาหนูว่า มันต้องเป็นเรื่องตลก ขำๆ อะไรแบบว่า
โอ๊ย แค่นี้เอง ผ่านไปแล้วเห็นไหม
[ซัทจัง] มันเป็นประสบการณ์
ที่ ดีสำหรับเรา
ก็ถ้าเกิดว่าหนูอายุ โห ถ้า 40 เลยก็
ก็น่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดี
และไม่ดี และเป็นข้อคิดสำหรับเรา
ว่าแบบ
เออ เราเคยอยู่วงนี้มาก่อนนะ เราเคยอยู่
[ซัทจัง] เราเคยอยู่ในหนึ่งในเอ็มวี เพลงที่ดังมาก่อนนะ อะไรแบบนี้
มันน่าจะเป็นประสบการณ์หนึ่ง
ที่อยู่ในใจตลอดไป
[จ๋า] หนูเสียน้ำตาไปกับบีเอ็นเค48 เยอะมากเลยค่ะ
แบบว่า
ไม่รู้อะ หนูอยากจะสารภาพว่า
หนูมีผมหงอก เพิ่มขึ้นเป็นสิบเส้นเลยค่ะ
หลังจากได้เข้ามาอยู่วงนี้
[เสียงหัวเราะ]
[เต๋อ] มีผมหงอกโชว์ให้ดูหน่อยไหม
[เสียงหลุดหัวเราะ]
- ไม่รู้อยู่ตรงไหน - [เต๋อ] ไม่รู้อยู่ตรงไหน
[จ๋า] มันอยู่กลางๆ หัว ไม่รู้เหมือนกัน
- งี้ต้อง - [เต๋อ] เฮ้ยๆ นี่ไงๆ
[จ๋า] เจอเหรอ จริงเหรอ
จ๋ามีผมหงอก
[เต๋อ] ถ้าหนังเรื่องนี้
ตอนจบให้จ๋าเลือกเองได้ มันควรจะเป็นฉากไหนครับ
[จ๋า] หนังเรื่องนี้ตอนจบ ให้เลือกเองได้
มันก็ต้องจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งสิ
แต่ว่า...
[เสียงจิ๊ปาก]
หนูชอบหนังที่มันแบบ
ไม่ได้มีตอนจบแบบแน่นอน
เหมือนให้คนดู ไปจินตนาการต่อเอาเองได้
อะไรงี้ ว่าแบบว่า
มันจะเป็นยังไงต่อ
หนูไม่ชอบหนังที่จบแบบ
ที่คิดเองอะ หนูเกลียดมากเลยฉากนั้นน่ะ
แล้วพี่เต๋อชอบทำหนังอย่างนั้นด้วยนะ
[เสียงเต๋อหัวเราะ] หนูแบบ
อารมณ์เสียมาก หนูแบบ
ไม่อยากคิดเอง ขอแบบแฮปปี้เอนดิ้ง แล้วจบกึ้บเลยได้ไหม
- ให้คิดเองคืออะไรอะ - [เต๋อ] ทำไมอะ
จบที่วงแตกค่ะ
[เสียงเต๋อกับปูเป้หัวเราะ]
[เต๋อ] นี่ก็อยากให้วงแตกเหลือเกิน
[เสียงหัวเราะดัง]
มี...
ภาคสอง
ต่อ เรื่องนี้
[ภาษาอังกฤษ] ติดตามชมต่อไป
[เสียงหัวเราะ]
- [เต๋อ] แบบมาร์เวลใช่ไหม มาร์เวล - เยส
[เสียงหัวเราะ] [เต๋อ] ได้ เดี๋ยวทำให้ อันหนึ่ง
[ภาษาอังกฤษ] ติดตามชมต่อไปค่ะ
เพราะมันต้องมีอีกหลายภาคแน่ๆ เลย
[เต๋อ] ก็ไม่แน่นะ
[เสียงเต๋อหัวเราะ]
[เต๋อ] เขาดูภาคนี้แล้วอาจจะแบบ
[เต๋อพูดกลั้วหัวเราะ] เราอย่าทำอีกเลย
ก็...
มีภาคต่อไปที่ไม่เหมือนภาคนี้ไง
จะได้รู้ว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง
ทั้งกับตัวเมมเบอร์ และทั้งตัวสารคดีเองด้วย
ยังไงหนูว่ามันต้องมีต่อ เพราะว่าหนู...
หนูว่ามันต้องมีเรื่องให้มาพูดที่แบบ
ย้อนกลับไปดูภาคแรก แล้วตอนนี้ อาจจะตอบไม่เหมือนเดิมเลยก็ได้
[เต๋อ] อ๋อ อะๆ อันนี้ดูน่าสนใจ
ไม่เป็นไรถ้าพี่ไม่ทำ เดี๋ยวหนูจะทำเอง
[เสียงเต๋อหัวเราะ]
หนูว่ามันไม่มีจุดจบหรอก ชีวิตในบีเอ็นเค48
ถ้าให้มันจบภายในเวลาแบบ
ชั่วโมงหนึ่ง สองชั่วโมง แบบหนังเรื่องหนึ่งใช่ไหม
มันก็จบไม่ได้ มันไม่มีจุดจบ
เพราะว่ามันคือชีวิตของเราจริงๆ
[ไข่มุก] ค่ะ มันๆ ถึงแม้ว่ามันจะจบในหนัง
แต่ชีวิตมันก็ต้อง ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ข้างหน้า
คิดว่านะ
[เสียงเปียโนบรรเลงช้าๆ ]
[เสียงเปียโนจังหวะช้าลง]
[เสียงเปียโนจบลง]
[เสียงขยับไมค์]
สวัสดีค่ะ ชื่อด.ญ.พิมรภัส ผดุงวัฒนะโชค
ชื่อเล่นชื่อโมบายล์ อายุ 14 ปีค่ะ
ตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ที่ โรงเรียนสตรีวัดระฆังค่ะ
อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง
ค่ะ
[เพลง "ความทรงจำและคำอำลา" โดย BNK48]
[เสียงหัวเราะ]
หนูชื่อด.ญ.รินรดา อินทร์ไธสงนะคะ
หมายเลข 11 ค่ะ [เสียงหัวเราะ]
สวัสดีก่อนนะคะ คนนิจิวะ
หนูชื่อด.ญ.สวิชญา ขจรรุ่งศิลป์ค่ะ
[เสียงหัวเราะ] ชื่อเล่นชื่อซัทจังค่ะ
เพื่อนก็ชอบบอกว่า ชอบทำหน้ามึนๆ
[ภาษาอังกฤษ] คุณสมบัติของหนูคือ
เป็นคนที่ใส่ใจและอดทน
♪ เห็นเธอโตขึ้นอีกมากมาย ♪
♪ แยกย้ายเดินทางไป ตามเส้นทางตัวเอง ♪
ก็ความสามารถพิเศษ
ร้องเพลง เต้น รำไทย เป่าฟลูต สีซอค่ะ
[เมษาทำเสียงบีตบ็อกซ์]
[เมษาส่งเสียงเสียดาย]
[เสียงดีดกีตาร์]
♪ ได้ยินเสียงระฆังกังวาน ลอยมาจากข้างกายที่ใดสักแห่ง ♪
♪ คืออิสระและความกล้าหาญ ที่มอบให้พวกเรา ♪
[เสียงมายด์หัวเราะ]
♪ ได้เดินต่อไป ในวันพรุ่งนี้ ♪
สวัสดีค่ะ ชื่อมิโอริค่ะ ฉันอายุ 17 ค่ะ
[ภาษาญี่ปุ่น] สวัสดีค่ะ โอคุโบะ มิโอริค่ะ อายุ 17 ค่ะ
เอ่อ
ที่จริงอยากเป็นไอดอลค่ะ ตั้งแต่เด็ก
แล้วก็ แต่ถึงไม่ได้
- หนูก็จะเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ค่ะ - ทำงานมาปีหนึ่งแล้วค่ะ
ชอบทำขนมแล้วก็เย็บปักถักร้อยค่ะ
ชอบเย็บผ้า ทำเสื้อผ้าใส่เอง
แต่ว่าอันนี้ไม่ได้ทำเองค่ะ [เสียงไข่มุกหัวเราะ]
[ภาษาญี่ปุ่น] สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก หนูชื่อก่อนค่ะ
♪ เคยขัดใจกันมากมาย ♪
♪ เรื่องราวที่ดูเลวร้าย นั้นยังคงติด... ♪
♪ Come inside, pick up your bags off the sidewalk ♪
♪ Don't you hear sincerity, in my voice when I talk ♪
♪ Told you this is my fault, look me in the eyeball ♪
♪ Next time I'm pissed, I'll aim my fist at the dry wall ♪
ไอดอลเป็นอาชีพได้ไหมเหรอคะ
ก็ถือ ก็เป็นอาชีพอาชีพหนึ่งได้นะคะ
ก็คือเหมือนแบบเป็นไอดอลที่
ก็เหมือนเป็นอาชีพหนึ่งค่ะ
ก็เป็นอาชีพอาชีพหนึ่งได้
ความสามารถพิเศษก็คือ คัฟเวอร์แดนซ์ เทควันโด
ตอนนี้กำลังเรียน ฮับกีโดกับไอคิโดอยู่ค่ะ
[เจนทำเสียงประหลาดใจ]
[เสียงหัวเราะ]
♪ ออกไปลองมองบนท้องฟ้า แล้วหายใจเข้าให้สุด ♪
♪ จะเดินต่อไปในวันพรุ่งนี้ ♪
[มิวสิคเลียนเสียงการ์ตูนญี่ปุ่น]
ชื่อแพรวา สุธรรมพงษ์ค่ะ ชื่อเล่นชื่อมิวสิคค่ะ
อายุ 15 ปีค่ะ
ถึงยังไงวันนี้ร่างกายหนู อาจจะไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์
เพราะว่าหนูได้เกิดอุบัติเหตุ เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาค่ะ
- แต่ยังไงใจหนูก็ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ - โอ๊ย
เอ่อ เพิ่งออกจากโรงพยาบาล ตอนเที่ยงค่ะ แอดมิตมา
แม่ให้กินยาสมุนไพร อะไรไม่รู้ก่อนมา อึกหนึ่ง
♪ ซากุระที่กำลังเบ่งบาน บอกเราให้รู้และเตรียมใจ ♪
[เสียงเจนนิษฐ์พ่นลมขำ]
♪ ได้ยินเสียงระฆังกังวาน ลอยมาจากข้างกายที่ใดสักแห่ง ♪
♪ คืออิสระและความกล้าหาญ ที่มอบให้พวกเรา ♪
♪ ได้เดินต่อไป ในวันพรุ่งนี้ ♪
ฉันชื่อรินะ อิซึจังค่ะ
[เสียงปรบมือ]
♪ ต้องมีใครที่ภาวนาและ ส่งใจให้เราที่ใดสักแห่ง ♪
♪ จะข้ามน้ำ ข้ามฟ้า ข้ามกำแพงแห่งความฝัน ♪
เคยได้ยินมาว่า
[พูดตะกุกตะกัก] ธีมของ 48 ก็คือ
ค้นหาไอดอลที่สามารถพบได้ทั่วไป
เพราะว่าหน้าตาหนูไม่ได้น่ารัก หรือว่าไม่ได้สวยอะไรมากงี้อะค่ะ
เพราะว่าคือโดยส่วนตัว พอยิ่งโตขึ้นหนูยิ่งคิดว่า
เฮ้ยเราเกิด เราเกิดมาทั้งทีอะค่ะ
เราจะมาแบบ ให้ความขี้อายมันมาแบบดึงเรา
ไม่ยอมแบบทำตามความฝันสักทีมันก็...
หนูรู้สึกว่าเกิดมาแล้วมันก็ไม่ ไม่โอเคอะค่ะ
เลยขอลองสักครั้งหนึ่ง
อ๋อ
สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อด.ญ.สุชญา แสนโคต
ชื่อเล่นชื่อจิ๊บ อายุ 14 ปี อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม
เรียน ตอนนี้อยู่ที่ลพบุรีค่ะ
วันนี้รู้สึกดีใจมากๆ ที่ได้มาอยู่ตรงนี้
ก็ขอขอบคุณคณะกรรมการมากๆ นะคะ
ที่ให้ ได้มีโอกาส ให้หนูมายืนอยู่ตรงนี้
[เฌอปรางร้องเพลง "365 Nichi no Kamihikouki" โดย AKB48]
[เสียงตีสเลต]
[เพลงจบลง]
[เสียงคนเดินใกล้เข้ามา]
[เต๋อ] โอเค สาม สอง หนึ่ง แอ็กชั่นครับ
[เสียงตีสเลต]
สวัสดีค่ะ ชื่อฟ้อนด์ ณัฐทิชา จันทรวารีเลขา
บีเอ็นเค48 รุ่นที่สองค่ะ
คำบรรยายโดย: จันทิกา อนุชลธาร